Yargıtay 1. Ceza Dairesi 2025/5206 E. 2026/4096 K. – Kasten Öldürmeye

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2024/817 E. 2024/3871 K. SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286/1 ve 286/2-a maddeleri uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir. Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. İzmir 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.12.2023 tarihli ve 2023/136 Esas, 2023/469 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında katılana yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 35/2, 29/1, 62... . maddeleri uyarınca 6 yıl 10... gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 13.11.2024 tarihli ve 2024/817 Esas, 2024/3871 Karar sayılı kararı ile ilk derece mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca teşebbüsün derecesi nedeniyle eksik cezaya hükmedilmesi hususu aleyhe istinaf başvurusu bulunmadığından eleştirilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; eylemin kasten yaralama suçu olduğundan bahisle suç vasfına, suçun meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılması altında işlendiğine, beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eksik incelemenin bulunmadığı, eylemin sanık tarafından kasten gerçekleştirildiğinin saptandığı, hükme esas alınan adli raporların yeterli olduğu, suç vasfının belirlenmesinde isabetsizlik bulunmadığı, meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılması koşullarının oluşmadığı, Bölge Adliye Mahkemesince yapılan eleştirinin yerinde olduğu anlaşıldığından, temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 13.11.2024 tarihli ve 2024/817 Esas, 2024/3871 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy çokluğuyla TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İzmir 11. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.05.2026 tarihinde karar verildi.

K A R Ş I O Y Katılan sanık ...'nın suç tarihi ve saatinde katılan sanık ...'in sevk ve idaresindeki dolmuşa yolcu olarak bindiği, dolmuşun ön sağ tarafında dolmuşun sahibi katılan sanık ...'in oturduğu, ...'nın, dolmuşa bayanların binmesinden sonra onlara yer verdiği, akabinde bir erkek şahsın daha dolmuşa binmesi üzerine ...'nın bu kişiye ön tarafa geçmesini söylediği, fakat ön tarafta oturan...'in yanına kimseyi almadıklarını söylemesi üzerine aralarında tartışmanın başladığı, sonraki durakta ise aşağı inen ...'nın, dolmuşun fotoğrafını çekmek isteyince tartışmanın büyüdüğü ve kavgaya dönüştüğü, bu kavga esnasında ...'nın, ... ve...'e yumrukla vurduğu, diğerlerinin de ...'ya saldırdıkları, bu sırada ...'in üzerinde bulunan bıçağı ...'ya salladığı, bıçağın 2 kez ...'ya değdiği, birinin göğsüne nafiz yaralamaya yol açtığı, temin edilen adli raporlarda; ... ve ...'in BTM ile giderilebilir, ...'nın ise BTM ile giderilemez ve hayati tehlike geçirecek şekilde yaralandığı olayda, sanığın öldürme değil yaralama kastıyla hareket ettiği kanaatiyle bu karşı oy yazısı yazılmıştır.

5237 sayılı TCK’nın 21/1. maddesine göre, suçun kanuni tanımındaki unsurlarının bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesi olan ve failin iç dünyasını ilgilendiren kast, dış dünyaya yansıyan davranışlara bakılarak, daha açık bir ifadeyle, failin olay öncesi, olay sırası ve olay sonrası davranışları ölçü alınarak belirlenmelidir. İlkeleri, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun istikrar bulunan ve süregelen kararlarında açıklandığı üzere, bir eylemin kasten öldürmeye teşebbüs mü, yoksa kasten yaralama mı sayılacağının belirlenmesinde; fail ile mağdur arasında husumet bulunup bulunmadığı, varsa husumetin nedeni ve derecesi, failin suçta kullandığı saldırı aletinin niteliği, darbe sayısı ve şiddeti, mağdurun vücudunda meydana getirilen yaraların yerleri, nitelik ve nicelikleri, hedef seçme imkânı olup olmadığı, failin fiiline kendiliğinden mi, yoksa engel bir nedenden dolayı mı son verdiği gibi ölçütler esas alınmalıdır. Kastın belirlenmesi açısından her bir olayda kullanılması gereken ölçütler farklılık gösterebileceğinden, tüm bu olguların olaysal olarak ele alınması gerekmektedir.

Bu bağlamda, 1. Sanık ile katılanın öncesinde birbirlerini tanımamaları ve aralarında öldürmeyi gerektirecek bir husumet bulunmaması, 2. Olayın dolmuş içinde yer verme nedeniyle yaşanan basit bir olay neticesinde gerçekleşmesi, 3. Sanığın da olay sırasında yaralanmış olması, 4. Yaralama öncesinde sanık ile katılanın sözlü olarak tartışması ve sözlü tartışmanın kavgaya dönüşmesi nedeniyle, hayati tehlikeye neden olan bıçak darbesinin kavga sırasında hedef gözetme imkanı olmayan bir durumda meydana gelmesi, 5. Sanığın maktulün hayati bölgelerine daha fazla saplama imkanı olmasına sadece iki kez bıçağı saplaması ve bunlardan sadece birinin hayati tehlikeye neden olacak nitelikte olması, 6. Tanık ...’ın “elinde bıçak olan ve şuanda burada bulunmayan şahsın herhangi bir kimseye zarar vermemesi için kendisini tutmaya çalıştım, ancak; engel olamadım, aniden bıçakla şuanda huzurda bulunan ... isimli şahsa vurdu, 1 kez vurduğunu gördüm, ancak o telaşla kaç kez salladığını da görmedim, daha sonra bıçakla vuran şahıs olay yerinden kaçıp gitti” şeklindeki beyanına göre mani hal olmamasına rağmen sanığın fiile kendiliğinden son vermesi, Hususları dikkate alındığında, her ne kadar sanık katılanı hayatı tehlike oluşturacak nitelikte yaralamış olsa da, sanığın öldürme kastıyla hareket etmiş olması halinde katılanın hayati bölgelerine bıçağı birden fazla saplayabilecek durumda olmasına rağmen katılanı hayati tehlikeye neden olacak nitelikte bir bıçak darbesiyle yaralanmış olması karşısında, sanığın dış dünyaya yansıyan davranışlarına göre suçu işlerken sahip olduğu kasta bakılmaksızın sadece kullanılan aracın öldürmeye elverişli olması ve failin fiili işlerken bilme ve belirleme imkanı olmayan hayati tehlike neticesi esas alınarak oluşturulan fiili bir karineyle, yaralama kastıyla hareket ettiği kabul edilmesi gereken sanığın fiilinin kasten adam öldürmeye teşebbüs olarak nitelendirilmesinin maddi gerçeğe ve hukuka aykırı olduğu kanaatiyle sayın çoğunluğun görüşüne iştirak edilmemiştir.