Yargıtay · 9. Hukuk Dairesi

Yargıtay 9. Hukuk Dairesi 2026/1334 E. 2026/3554 K.

Mahkeme
Yargıtay
Daire
9. Hukuk Dairesi
Esas No
2026/1334
Karar No
2026/3554
Karar Tarihi

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 19. Hukuk Dairesi SAYISI : 2024/1816 E., 2025/2397 K. DAVA TARİHİ : 27.07.2022 İLK DERECE MAHKEMESİ : Aliağa 2. İş Mahkemesi SAYISI : 2022/92 E., 2024/153 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü: I. DAVA Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin üretim formeni olarak 2005 yılı Temmuz ayından 05.08.2016 tarihine kadar davalı işyerinde çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız feshedilmesi üzerine işe iade davası açtığını, yapılan yargılama sonucunda işe iadesine karar verilerek kararın kesinleştiğini, davacının yasal süresi içerisinde başvurmasına karşın işe başlatılmadığını iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatının davalıdan tahsilini talep etmiştir. II. CEVAP Davalılar vekili cevap dilekçesinde; belirsiz alacak davası açılmasında hukuki yarar bulunmadığını, müvekkil Şirketin FETÖ ile olan iltisakı nedeniyle davacının iş sözleşmesini feshettiğini savunarak davanın reddini istemiştir. III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının kesinleşen işe iade davası sonucunda işe başlamak için işverenine başvurduğu ancak işvereninin işe başlaması için işçiyi işe davet etmediği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir. IV. İSTİNAF İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekilince istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; işe başlatılmayan davacının kıdem ve ihbar tazminatının hüküm altına alınmasının isabetli olduğu, ancak Mahkemece kıdem ve ihbar tazminatı hesaplamasına esas alınan aylık ücretin belirlenme yönteminin Yargıtay içtihatlarına uygun olmadığı, işverence bildirilen emsal işçinin, davacının işe başlatılmadığı tarih olan 2022/Mayıs ayı ücreti esas alınarak yapılan 23.04.2024 tarihli 2. ek bilirkişi raporunda 2. seçenekte yapılan hesaplama doğrultusunda davacının kıdem ve ihbar tazminatı hüküm altına alınması gerektiği, davacı lehine İlk Derece Mahkemesinin karar tarihindeki tarife dikkate alınarak vekâlet ücretine hükmedildiği belirtilerek davalı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına ve davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. V. TEMYİZ A. Temyiz Sebepleri Davalı vekili temyiz dilekçesinde; 1. İş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini, kıdem ve ihbar tazminatına hükmedilmesinin hatalı olduğunu, 2. Hükme esas alınan bilirkişi raporunun denetime elverişli olmadığını, 3. Giydirilmiş ücret hesabının hatalı yapıldığını ileri sürmüştür. B. Değerlendirme ve Gerekçe Uyuşmazlık, ücretin tespiti ile iş sözleşmesinin feshi, kıdem ve ihbar tazminatına ilişkindir. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir. VI. KARAR Açıklanan sebeple; Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 21.04.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

Atıf: Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, E. 2026/1334, K. 2026/3554, T. 21.04.2026, www.arakarar.com/karar/yargitay-9-hukuk-dairesi-2026-1334-e-2026-3554-k-0ca30ac6ff31