Yargıtay 9. Ceza Dairesi 2021/7204 E. 2024/1837 K. – Cinsel Saldırı

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2014/355 E., 2015/193 K. SUÇ : Cinsel saldırı HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ - OLAY VE OLGULAR 1. Sanık hakkında cinsel saldırı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, İzmir 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 12.05.2015 tarihli ve 2014/355 Esas, 2015/193 Karar sayılı kararı ile mevcut deliller değerlendirilerek sanık hakkında, cinsel saldırı suçundan, 6545 sayılı Kanunla yapılan değişiklik öncesi (suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan) 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ A. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği Verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, sanık lehine hükümlerin uygulanmadığına, mahkûmiyet için yeterli delil bulunmadığına ve saire ilişkindir.

B. Sanığın Temyiz İsteği Mahkûmiyet kararı verilen eylemi gerçekleştiren kişisinin kendisi olmadığına, eylemin gerçekleştiği yerde kamera olması gerektiğine ve saire ilişkindir.

III. GEREKÇE 1. Suç tarihinden sonra 28.06.2014 günü yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile 5237 sayılı Kanun'un 102 inci maddesinin yeniden düzenlenmesi karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 7 nci maddesinin ikinci fıkrası gözetilerek lehe Kanun'un önceki ve sonraki kanunların ilgili maddeleri ayrı ayrı olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki Kanun'la ilgili uygulamanın denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi gerektiği ve gerekçeli kararda bu hususa dikkat edilmediği anlaşılmış ise de, 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişikliğin sanık aleyhine olması nedeniyle bu husus sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yukarıda açıklanan eleştiri konusu dışında hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR Gerekçe bölümünün (2) numaralı bendinde açıklanan nedenlerle İzmir 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 12.05.2015 tarihli ve 2014/355 Esas, 2015/193 Karar sayılı kararında sanık ve müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden eleştiri dışında bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık ve müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.03.2024 tarihinde karar verildi.

...