Yargıtay 9. Ceza Dairesi 2021/26278 E. 2025/4588 K. – Çocuğun Nitelikl

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2017/3514 E., 2018/ 1645 K. SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ Suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde suça sürüklenen çocuğun atılı suçtan beraatine dair hükmün istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ A. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Özetle, katılan mağdurenin yaşının büyütülmesinin hukuka uygun olmadığına, katılan mağdurenin sanığa iftira atması için herhangi bir sebep bulunmadığına, suça sürüklenen çocuğun katılan mağdurenin yaşı konusunda hataya düşmesi için herhangi bir sebep bulunmadığına, suça sürüklenen çocuğun, çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan cezalandırılmasına, usul ve kanuna aykırı kararın bozulması gerektiğine ilişkindir. B. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi Özetle, herhangi bir temyiz gerekçesi göstermeksizin çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçu yönünden verilen kararın temyiz edildiğine ilişkindir. III. GEREKÇE A. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden 5271 sayılı Kanun'un 294/1. maddesinde yer alan “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır” şeklindeki düzenleme de gözetilerek yapılan değerlendirmede, katılan mağdure vekilinin temyiz sebebi içermeyen temyiz isteminin reddine karar vermek gerektiği anlaşılmıştır. B. Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarı Suçundan Verilen Karar Yönünden İlk Derece Mahkemesinin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdiriyle anılan hükme ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararı nazara alındığında yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak; Suç tarihinde on beş yaşını tamamlamış katılan mağdurenin, suça sürüklenen çocuğun öpme şeklindeki eylemine rızasının varlığının kabulü karşısında suça sürüklenen çocuk hakkında, atılı suçun unsurlarının oluşmaması nedeniyle 5271 sayılı Kanun'un 223/2-a maddesi uyarınca beraat kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde aynı Kanun'un 223/2-c maddesi uyarınca beraatine karar verilmesi Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün hukuka aykırılık olarak görülmüştür. IV. KARAR A. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle katılan mağdure vekilinin temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE, B. Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarı Suçundan Verilen Karar Yönünden Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenle katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmeyip aynı Kanun’un 303/1. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 09.06.2017 tarihli ve 2015/339 Esas, 2017/133 sayılı kararının hüküm kısmının 3. maddesinde yar alan "SSÇ tarafından işlenmediğinin sabit olduğundan, yasal unsurları oluşmadığından atılı suçtan CMK 223/2-c" ibaresinin karardan çıkartılarak yerine '' yasal unsurları oluşmadığından atılı suçtan CMK'nın 223/2-a" ibaresinin eklenmesi suretiyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.05.2025 tarihinde karar verildi.