Yargıtay 9. Ceza Dairesi 2021/12740 E. 2024/10450 K.

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2015/230 E., 2016/123 K. KATILANLAR : ..., Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı SUÇLAR : Çocuğun cinsel istismarı, tehdit HÜKÜM : Mahkûmiyet TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafii, katılan Bakanlık vekili TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ Sanık hakkında katılan mağdure ...'ye yönelik çocuğun cinsel istismarı suçu ile katılan ...'ye yönelik tehdit suçları işlediği iddiası ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Çarşamba Ağır Ceza Mahkemesinin kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın atılı suçlardan mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ A. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteği Sanık hakkında alt hadden ceza tayin edildiğine, eksik inceleme ile karar verildiğine, kararın bozulması gerektiğine ve diğer hususlara ilişkindir.

B. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği Kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna, eksik inceleme ile karar verildiğine, tanık beyanlarının değerlendirilmediğine, mağdurenin çocuğun cinsel istismarı suçu ile ilgili beyanlarının çelişkili olduğuna, sanığın atılı suçu işlediğine dair kesin ve inandırıcı delil bulunmadığına, sanığın tehdit suçunu işlemediğine ilişkin tanıklarının hazır olmasına rağmen Mahkemece dinlenmediğine, kararın bozulması gerektiğine ve diğer hususlara ilişkindir.

III. GEREKÇE A. Sanık Hakkında Tehdit Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden 1. Sanığın kabul edilen yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 106/1. maddesi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66/1-e maddesi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun’un 67/2-d maddesi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 26.04.2016 tarihli mahkumiyet hükmü olduğu ve bu tarihten temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

B. Sanık Hakkında Çocuğun Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden Asliye Ceza Mahkemesince görevsizlik kararı verilip dosyanın görevli ve yetkili Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine rağmen, Ağır Ceza Mahkemesince iddianame yerine geçen görevsizlik kararı okunmadan duruşmaya başlanıp sanığın sorgusu yapılmak suretiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 191/3-b maddesine muhalefet edilmesi, Kabule göre de; Mağdurenin aşamalardaki çelişkili anlatımları, savunma ve tüm dosya kapsamına göre sanığın, mağdurenin dudağından öpüp elbiseleri üzerinden göğüslerini ellemesi şeklinde gerçekleşen eyleminin kısa süreli, ani ve kesintili gerçekleşmesi nedeniyle sarkıntılık düzeyinde kaldığı hususunun gözönüne alınmaması ayrıca sanık için tekerrüre esas alınan kararda birden çok ceza bulunması karşısında İlk Derece Mahkemesince hangi cezanın tekerrüre esas alındığının belirtilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR A. Sanık Hakkında Tehdit Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle Çarşamba Ağır Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafii ve katılan Bakanlık vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 321. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddesi gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

B. Sanık Hakkında Çocuğun Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenle Çarşamba Ağır Ceza Mahkemesinin, kararına yönelik sanık müdafii ve katılan Bakanlık vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.12.2024 tarihinde karar verildi.