Yargıtay · 8. Ceza Dairesi
Yargıtay 8. Ceza Dairesi 2025/14545 E. 2026/7993 K.
- Mahkeme
- Yargıtay
- Daire
- 8. Ceza Dairesi
- Esas No
- 2025/14545
- Karar No
- 2026/7993
- Karar Tarihi
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2025/1398 E., 2025/74 K. SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
Sanığın temyiz isteminin gerekçe içermediği tespit edilmiş ise de, sanık müdafinin temyiz isteminin gerekçeli olması nedeniyle sanık ile müdafinin temyiz istemleri birlikte değerlendirilmiştir. Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, sanık müdafinin temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKİ SÜREÇ A. İlk Derece Mahkemesi Kararı Adana 9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.05.2025 tarihli ve 2024/260 Esas, 2025/198 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188/3, 188/4-a, 53. maddeleri uyarınca 16... ay hapis ve 60.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına hükmedilmesine karar verilmiştir. B. Bölge Adliye Mahkemesi Kararı Adana Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesinin, 29.09.2025 tarihli ve 2025/1398 Esas, 2025/74 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ve müdafiinin istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir. II. TEMYİZ A. Temyiz Sebepleri Sanık ve müdafiinin temyiz istemi, sanığın üzerine atılı suçu işlemediğine, mahkumiyete yeterli delil bulunmadığına yöneliktir. B. Değerlendirme ve Gerekçe Dava dosyası kapsamına göre, sanığın uyuşturucu madde sattığı iddiasına ilişkin olarak; Olay tutanakları, sanık savunmaları, tanık ifadesi, uzmanlık raporları ve tüm dava dosyası kapsamına göre, olay tarihinde sanığın uyuşturucu madde sattığı yönünde bilgiler elde edilmesi üzerine yapılan fiziki takipte, tanığın sanığın yanına geldiği ve birlikte istihbari bilgide yer alan "bahçe" olarak belirtilen yere gittikleri, döndüklerinde tanığın, sanığın yanından ayrıldığı, tanık durdurulduğunda, üzerinde bulunan sentetik ... maddesini teslim ederek söz konusu maddeyi sanıktan aldığını beyan ettiği ve sanığı teşhis ettiği, sanığın üzerinde ve bahçe olarak belirtilen yerde yapılan aramada kullanım sınırı üzerinde sentetik ... maddesi ele geçtiği olayda, tanık ifade ve teşhisi ile ele geçen madde miktarı göz önüne alındığında sanığın üzerine atılı suçu işlediğinin sabit olduğu, İlk Derece Mahkemesinin kabulünde ve gerekçesinde isabetsizlik bulunmadığı, yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanaatin dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık ve müdafiinin temyiz istemleri yerinden görülmemiş, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.
III. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana Bölge Adliyesi Mahkemesi 22. Ceza Dairesinin, 29.09.2025 tarihli ve 2025/1398 Esas, 2025/74 Karar sayılı kararında sanık ve müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden, aynı Kanun’un 302/1. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Adana 9. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.06.2026 tarihinde karar verildi.