Yargıtay 8. Ceza Dairesi 2021/18768 E. 2024/273 K. – Kişiyi Hürriyetin

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2019/2270 E., 2020/1960 K. SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma HÜKÜM : Mahkumiyet TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafii, katılan vekili TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Red, temyiz isteminin esastan reddi 1.Sanık Müdafinin Temyiz İstemine Yönelik Olarak Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 10.10.2019 tarihli ve 2019/9.MD-355 Esas, 2019/596 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere; sanık müdafinin yüzüne karşı tefhim edilen ve 08.01.2021 tarihinde usulüne uygun tebliğ edilen karara karşı, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 291 inci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen kanunî süre içerisinde 18.12.2020 tarihli, temyiz sebebi içermeyen dilekçe ile temyiz isteminde bulunduğu; ancak aynı Kanun’un 295 inci maddesinin birinci fıkrasında öngörülen 7 günlük kanunî süre içerisinde temyiz nedenlerini içeren gerekçeli temyiz dilekçesini sunmadığı anlaşılmıştır. 2.Katılan Vekilinin Temyiz İstemine Yönelik Olarak İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1.Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının 22.06.2015 tarihli iddianamesi ile sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır. 2.Antalya 18. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.04.2017 tarihli kararı ile sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. 3.Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 10.12.2020 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kabulü ile davanın yeniden görülerek sanığın üzerine atılı suçtan 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ 1.Sanık müdafinin temyiz istemi, kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna yöneliktir. 2.Katılan vekilinin temyiz istemi, suçun cinsel amaçla işlendiğine yöneliktir. III. OLAY VE OLGULAR Dava konusu olay; sanığın eşi olan katılanın ellerini bağlayarak hürriyetinden yoksun bıraktığı iddiasına ilişkindir. A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü Sanığın üzerine atılı suçu etkin pişmanlık göstererek işlediği kabul edilerek mahkumiyetine karar verilmiştir. B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü İlk derece Mahkemesince verilen hükümde sanık hakkında etkin pişmanlık gösterilmesinin hukuka aykırı olduğu kabul edilerek sanığın üzerine atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmiştir. IV. GEREKÇE A.Sanık Müdafinin Temyiz İstemine Yönelik Olarak Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 10.10.2019 tarihli ve 2019/9.MD-355 Esas, 2019/596 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere; sanık müdafinin yüzüne karşı tefhim edilen ve 08.01.2021 tarihinde usulüne uygun tebliğ edilen karara karşı, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 291 inci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen kanunî süre içerisinde 18.12.2020 tarihli, temyiz sebebi içermeyen dilekçe ile temyiz isteminde bulunduğu; ancak aynı Kanun’un 295 inci maddesinin birinci fıkrasında öngörülen 7 günlük kanunî süre içerisinde temyiz nedenlerini içeren gerekçeli temyiz dilekçesini sunmadığı anlaşılmıştır. B.Katılan Vekilinin Temyiz İstemine Yönelik Olarak Katılanın aşamalarda alınan istikrarlı ifadesi, sanığın çelişkili ve suçtan kurtulmaya yönelik savunmaları ile tüm dava dosyası kapsamından suçun sübut bulduğuna dair istinaf mahkemesi kararında hukuka aykırılık bulunmamış olup, katılan vekilinin yukarıda yer alan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. V. KARAR A.Sanık Müdafinin Temyiz İstemine Yönelik Olarak Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 10.10.2019 tarihli ve 2019/9.MD-355 Esas, 2019/596 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere; sanık müdafinin yüzüne karşı tefhim edilen ve 08.01.2021 tarihinde usulüne uygun tebliğ edilen karara karşı, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 291 inci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen kanunî süre içerisinde 18.12.2020 tarihli, temyiz sebebi içermeyen dilekçe ile temyiz isteminde bulunduğu; ancak aynı Kanun’un 295 inci maddesinin birinci fıkrasında öngörülen 7 günlük kanunî süre içerisinde temyiz nedenlerini içeren gerekçeli temyiz dilekçesini sunmadığıı anlaşılmakla, sanık müdafinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE, B.Katılan Vekilinin Temyiz İstemine Yönelik Olarak Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenle Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 10.12.2020 tarihli kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Antalya 18. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.01.2024 tarihinde karar verildi.