Yargıtay 7. Hukuk Dairesi 2013/8624 E. 2013/15215 K.

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle temyiz nedenlerine göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine, 2-Davacı vekili, davacının Cezayir'de bulunan davalı şirket şantiyesinde işçi olarak 01.08.2007-01.01.2010 tarihleri arasında çalıştığını, iş akdinin işverence tek taraflı olarak feshedildiğini, kıdem tazminatının eksik ödendiğini, işyerinde ayda 280 saat çalışıldığını, ayda 2 hafta tatilinde çalıştıklarını, müvekkilinin 1 saatlik birim ücretinin ve fazla mesai ücretinin aylık brüt ücretinin 225'e bölünerek bulunması gerekirken davalı tarafından aylık net ücretinin çalıştırıldığı saat olan 280'e bölünmesi ile hesaplama yapıldığını, bu nedenle davacının aylık 65 saatlik normal günlerdeki mesai ücretleri ile her ay 2 Cuma gününde yapılan toplam 20 saatlik tatillerdeki fazla mesai ücretlerinin ödenmediğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile eksik ücret, fazla çalışma, genel tatil alacaklarının tahsilini talep etmiştir. Davalı, davacıya ait banka hesabına ücret ve diğer hak edişlerinin eksiksiz ödendiğini, yasal sınırlar içinde ihtiyaç oldukça yapılan fazla mesailerinin ücretlerinin de davacı imzasına ödendiğini, fazla mesai tablolarında görülen Ay/280 h ibaresinin işçinin saat ücretinin tespiti için kullanılan formül olup davacının ayda 280 saat çalıştığını göstermediğini, şirketin Cezayir Devletindeki iş bitimi nedeniyle davacının iş akdinin sona erdiğinden ihbar tazminatının ödenmediğini, kıdem tazminatının ise ödendiğini, dini bayramlarda çalışmayan davacının haftada 1 gün izin kullandığını savunarak davanın reddini istemiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Davacı dava ve sonrasında verdiği diğer dilekçelerinde yaptığı fazla çalışmaların ödenirken saat ücretinin 280'e bölünmek suretiyle tespit edildiğini dolayısıyla eksik ücret ödendiğini iddia etmiştir. Gerçekten de fazla çalışma ücreti tespit edilirken aylık ücret 225'e bölünerek hesaplama yapılmalıdır. Çünkü aylık ücretin içerisinde çalışılmadan ödenen hafta tatili alacakları da mevcuttur. Çalışılan günlerin ücreti 195 saat olsa da günlük ve saatlik ücretin tespitinde hafta tatiline denk gelen günlerin de 7,5 saatten hesaplanmasıyla ücret 225 saatin karşılığı olacaktır. Davalının yaptığı hesaplamada bu husus dikkate alınmadığından yapılan hesaplamanın eksik ödeme içerdiği açıktır. Bilirkişi sadece davalı tarafından sunulan fazla mesai cetvelindeki ödemeleri tahakkuk dışı bırakmış ise de, yukarıda açıklandığı üzere tahakkuk bulunan aylar açısından ücret 225'e bölünmek suretiyle fark alacağı hesaplanmalıdır. Ancak, davacı dava dilekçesinden itibaren kendi sunduğu fazla mesai cetvelindeki bedellerin ödendiğini kabul ettiğinden dava dilekçesine ekli tahakkuk bulunan aylar açısından da sadece fark alacağı hesaplanması yoluna gidilmelidir. Ayrıca bilirkişi hesaplama yaparken davacının 9,5 saat üzerinden bir hafta 6 gün 57 saat diğer hafta 7 gün 66,5 saat çalıştığı ortalaması alındığında haftalık çalışmasının 61,75 saatten yuvarlak olarak 17 saat olduğunu kabul ederek hesaplama yapmıştır. 4857 sayılı İş Kanunu’nun 45. maddesi uyarınca kural olarak haftalık 45 saati aşan çalışmalar fazla mesai olarak kabul edilmelidir. Bu nedenle işçinin fazla çalışmaları gece çalışması veya denkleştirme ya da günlük çalışma kararlaştırılmamış ise haftalık esasa göre belirlenmelidir. Hesaplamanın her hafta için belirtilen fazla çalışma sürelerine göre yapılması gerekirken, her iki haftanın ortalaması alınmak suretiyle ve haftalık 16,75 saat olan fazla çalışma süresinin 17 saate tamamlanması ve haftada 17 saat için fazla çalışma ücreti hesaplanması hatalıdır. SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 23.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.