Yargıtay 7. Hukuk Dairesi 2013/12880 E. 2013/19697 K.

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü: 1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine, 2-Davacı vekili, iş sözleşmesinin davalı işverence haklı bir sebebe dayanmaksızın feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil, hafta tatili ve yıllık izin ücreti alacaklarının tahsilini istemiştir. Davalı vekili, davacının mevsimlik işçi olarak çalıştığını, süre sonunda akdin kendiliğinden sona erdiğini, davacının herhangi bir alacağı bulunmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir. Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Taraflar arasında uyuşmazlık, işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır. 4857 sayılı Yasanın 53.maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca mevsimlik işlerde yıllık ücretli izinlere ilişkin hükümler uygulanamaz. Mevsimlik işçi olarak çalışan işçinin yıllık izin hakkı bulunmamaktadır. Dosya kapsamına göre davacının 10.04.2009 - 02.11.2011 tarihleri arasında davalıya ait işyerin de mevsimlik işçi olarak çalıştığı, 2009 yılında 216 gün, 2010 yılında 312 gün, 2011 yılında 215 gün çalışmasının bulunduğu anlaşılmakla yıllık izin talebinin reddi yerine kabulüne karar verilmiş olması isabetsizdir. SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 05.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.