Yargıtay 7. Ceza Dairesi 2022/12193 E. 2022/17151 K.

5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet suçundan sanık ...'ın, anılan Kanun'un 3/5, 3/10, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 62/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 100,00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına dair Bitlis 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 20/12/2017 tarihli ve 2017/159 esas, 2017/407 sayılı kararının, Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 16/05/2019 tarihli ve 2018/963 esas, 2019/1038 sayılı kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilerek kesinleşmesini müteakip, 15/04/2020 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Ceza Ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile 5607 sayılı Kanun'da yapılan değişiklik gereğince uyarlama yapılmasına yönelik Bitlis Cumhuriyet Başsavcılığının talebinin kabulü ile sanığın 5607 sayılı Kanun'un 3/5, 3/10, 3/22, 5237 sayılı Kanun'un 62/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 20,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, hükmedilen hapis cezasının 5237 sayılı Kanun'un 51. maddesi gereğince ertelenmesine ve aynı Kanun’un 53. maddesindeki hak yoksunluklarının uygulanmasına dair Bitlis 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 01/04/2021 tarihli ve 2020/517 esas, 2021/240 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin BİTLİS 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 06/08/2021 tarihli ve 2021/396 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 19.09.2022 tarihli kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03.11.2022 tarihli ve KYB. 2022-122298 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu. Mezkür ihbarnamede; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 53/4. maddesinde yer alan “Kısa süreli hapis cezası ertelenmiş veya fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında birinci fıkra hükmü uygulanmaz.” şeklindeki düzenleme karşısında, kısa süreli hapis cezası ertelenmiş olan sanık hakkında, aynı Kanun’un 53/1. maddesinde belirtilen hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden BİTLİS 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 06/08/2021 tarihli ve 2021/396 Değişik İş sayılı kararının CMK'nun 309/4-d maddesi uyarınca BOZULMASINA, Bitlis 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 01/04/2021 tarihli ve 2020/517 Esas, 2021/240 Karar sayılı ilamının hüküm fıkrasından, 5237 sayılı TCK'nun 53.maddesinin uygulanmasına ilişkin "Sanığın kasten işlemiş olduğu suçtan dolayı hapis cezasına mahkumiyetinin kanuni sonucu olarak, 24.11.2015 tarihli Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararındaki iptal edilen hususlar gözetilerek sanık hakkında TCK'nun 53/1-2-3 madde fıkralarının UYGULANMASINA," şeklindeki 10 numaralı bendin çıkarılmasına ve hükmün diğer kısımlarının aynen bırakılmasına, 28.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.