Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2025/3402 E. 2025/10144 K.

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi SAYISI: 2021/3112 E., 2022/2842 K. ŞİKÂYETÇİLER: SUÇ: Kamu malına zarar verme HÜKÜM: İlk derece kararının kaldırılması suretiyle mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık ... tarafından verilen 07.11.2022 tarihli temyiz dilekçesinin temyiz sebebi içermediği anlaşılmıştır. Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz eden kurum vekilinin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ A. İlk derece İzmir 13. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.12.2020 tarihli ve 2020/560 Esas, 2020/1283 Karar sayılı kararı ile sanığın kamu malına zarar verme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 223/2-a. maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

B. İstinaf İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin, 03.11.2022 tarihli ve 2021/3112 Esas, 2022/2842 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan kurum vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile, duruşmalı yapılan inceleme neticesinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak, sanığın kamu malına zarar verme suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 152/1-a, 62, 50/1-a. ve 52. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hapis cezasının 6.000,00 TL Adli para cezasına çevrilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ A. Temyiz Sebepleri Katılan Kurum Vekilinin Temyiz İstemi Sanığın eyleminin sabit olması, kamu hizmetinin aksamasına sebep olması ve kamunun zararının karşılanmaması sebebiyle sanık hakkında alt sınırdan uzaklaşılarak hüküm kurulması, hakkında indirim hükümlerinin uygulanmaması ve hapis cezasının adli para cezasına çevrilmemesinin gerektiğine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasıfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, 5237 sayılı Kanun'un cezanın belirlenmesi başlıklı 61/1. maddesinde belirtilen kriterler ile aynı Kanun'un 3/1. maddesinde ifade edilen cezada orantılılık ilkesi nazara alındığında temel cezanın alt sınırdan belirlenmesinin isabetli olduğu anlaşıldığından, katılan kurum vekilinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

III. KARAR I. Sanık ...'ın Temyiz İstemi Yönünden Bölge Adliye Mahkemesi kararının sanığın yüzüne karşı tefhim edildiği, sanığın kanunî süre içerisinde 07.11.2022 tarihli, temyiz sebebi içermeyen dilekçe ile temyiz isteminde bulunmasına rağmen aynı Kanun’un 295 inci maddesinin birinci fıkrasında öngörülen 7 günlük kanunî süre içerisinde temyiz nedenlerini içeren gerekçeli temyiz dilekçesini sunmadığının anlaşılması karşısında; sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca Tebliğname’ye aykırı olarak oy birliğiyle REDDİNE,

II. Katılan Kurum Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin kararında, katılan kurum vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ile re'sen incelenmesi gereken konular yönünden 5271 sayılı Kanun 'un 288 inci ve 289 uncu maddeleri kapsamında yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 302. maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İzmir 13. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, 24.11.2025 tarihinde karar verildi.