Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2022/12676 E. 2022/17659 K.

... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 06.03.2013 tarih, 2006/430 Esas, 2008/24 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında; tefecilik suçundan 5237 sayılı TCK’nın 241/1, 43. maddeleri gereğince 2 yıl 1 ay hapis ve 250 TL adli para cezası ile tecziyesine karar verilmiştir. Kararın müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesince yapılan temyiz incelemesi sonucunda hükmün 22.05.2017 gün, 2014/14005 Esas 2017/1500 Karar sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmiştir. Dairemizin bu kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 14.11.2022 tarih, KD - 2022/131637 sayılı ile itirazı ile; “1.İtiraz konu uyuşmazlık, katılan ... vekilinin temyiz davası hakkında bir karar verilmesi gerektiğine ilişkindir. Dosyanın incelenmesinde katılan ... vekilinin öğrenme üzerine süresi içerisinde temyiz başvurusunda bulunduğu, ancak bu başvurusunun incelemeye konu edilmediği anlaşılmıştır. 2.Katılanın temyiz talebinin değerlendirilmemesi CMK'nın 234/6. maddesi kapsamında hukuka aykırılık oluşturmaktadır. Süresi içinde usulüne uygun açılmış bir temyiz davası bulunduğu ve bu başvuru karara bağlanmadığından 5271 sayılı Kanun'un 308. maddesi uyarınca 30 günlük aleyhe itiraz süresinin de işlemeye başlamadığı değerlendirilmiştir. Açıklanan nedenlerle Yüksek Daire kararına karşı 5271 sayılı Kanun’un 308. maddesi uyarınca itiraz olağanüstü kanun yoluna başvurulmuştur. Yukarıda açıklanan nedenlerle; 1.İtirazımızın KABULÜ ile, 2.Yargıtay 6. Ceza Dairesi'nin 22/05/2017 tarihli ve 2014/14005 Esas, 2017/1500 Karar sayılı Onama kararının KALDIRILMASI, 3.a) Tehdit, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve 6136 sayılı yasaya muhalefet suçlarının mahiyetine göre doğrudan zarar görmesi söz konusu olmayan, bu nedenle hükmü temyiz etme hakkı bulunmadığı anlaşılan Hazinenin bu suçtan kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin temyiz istemlerinin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi de gözetilerek 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca ayrı ayrı REDDİ; b)Tefecilik suçundan sanıklar ... hakkındaki mahkumiyet; ve ... hakkındaki beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde: TCK'nın 241/1. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırına nazaran aynı Kanunun 66/1-e ve 67/4. maddelerinde belirtilen 12 yıllık ilaveli dava zamanaşımı süresine tabi olduğu, suç tarihi ile inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilmek suretiyle CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASI, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca sanıklar hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE karar verilmesi” talep edilerek dosya Dairemize gönderilmekle okunarak gereği görüşülüp düşünüldü: T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 06.03.2013 tarih, 2006/430 Esas, 2008/24 Karar sayılı kararı ile verilen hükümlere karşı Hazine vekilinin öğrenme üzerine süresi içerisinde temyiz başvurusunda bulunduğu, ancak bu başvurusunun incelemeye konu edilmediği, 1412 sayılı CMUK’un 312/1. maddesinde düzenlenen “Müddeti içinden verilen temyiz dilekçesi hükmün kat’ileşmesine mani olur” hükmü de gözetildiğinde; sanık ... hakkında tefecilik suçu yönünden verilen mahkumiyet hükmünün kesinleşmediği belirlenerek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14.11.2022 tarih ve 2022/131637 sayılı itirazı yerinde olduğundan istemin kabulü ile; Dairemizin sanık ... hakkında tefecilik suçundan verilen 22.05.2017 gün, 2014/14005 Esas, 2017/1500 Karar sayılı Onama kararı kaldırılarak, sanık ... yönünden ise ilk defa yapılan incelemede: 1-Maliye Bakanlığı Vekilinin; tehdit, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, 6136 sayılı yasaya muhalefet suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz talebinin incelemesinde: Maliye Bakanlığı vekilinin tefecilik suçu dışında diğer suçtan zarar görmesi mümkün olmadığı ve bu suç yönünden davaya katılma ve hükmü temyiz etme hakkı bulunmadığından temyiz itirazının, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE; 2-Sanıklar ... ve ... hakkında tefecilik suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz talebinin incelenmesinde; Sanıklar ... ve ...’a yüklenen TCK 241/1. maddesindeki tefecilik suçundan görülen davada suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e, 67/4. maddesinde öngörülen 12 yıllık olağan zamanaşımı süresinin, suç tarihi olan 2010’dan (Ağustos öncesi) inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması, Bozmayı gerektirmiş, Katılan Maliye Bakanlığı vekili ve sanık ... müdafiinin temyiz istemleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanıklar hakkında tefecilik suçundan açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 19.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.