Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2013/736 E. 2013/2846 K.

Hırsızlık suçundan sanık ... hakkında yapılan duruşma sonunda mahkumiyetine ilişkin GAZİANTEP 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2006/36 Esas, 2007/624 Karar ve 05.06.2007 tarihli kararı ile TCK'nın 142/1-b, 53, 63. Maddeleri uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, bu kararın sanık savunmanının temyizi üzerine Dairemizin 07.11.2012 gün ve 2009/14934 Esas, 2012/19779 Karar sayılı ilamı ile Bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 02.01.2013 gün ve 6-2007/287700 sayılı itiraz yazıları ile “sanığın şikayetçiler ... ve Keziban Karaarslan'ın yaşadığı eve geceleyin girmek suretiyle 1 adet VCD cihazını çaldığı, olay yerinde yapılan parmak izi incelemesi ile eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı anlaşılmaktadır.

Ancak sanık kolluk ve Cumhuriyet Savcılığındaki ifadelerinde suçlamayı reddetmesine rağmen, mahkeme aşamasında suçlamayı kabul etmiştir. Sanığın dosya içeriği ile işlediği suçtan pişmanlığını içeren bir beyanı da bulunmamaktadır. Mahkeme tarafından da sanığın kişiliği gözetilerek, pişmanlığı bulunmadığı gerekçesi ile hakkında TCK 62. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmiştir. Sanık hakkında mahkemenin TCK'nın 62. maddesinin uygulanmama gerekçesi yasal ve yeterli olup çelişki oluşturmamaktadır. Bu sebeple özel Dairenin hükmün bozulmasına karar vermesi hatalı olmuştur.

Yukarıda arz ve izahı edilen nedenlerle İtirazın Kabulü ile Yüksek Yargıtay 6. Ceza Dairesi'nin 07.11.2012 gün ve 2009/14934 Esas, 2012/19779 Karar sayılı bozma kararının kaldırılmasına, hükmün onanmasına, itirazımızın yerinde görülmemesi üzerine dosyamızın görüşülmek üzere Yüksek Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na gönderilmek üzere Yüksek Yargıtay Birinci Başkanlığı'na gönderilmesi. İtirazen arz ve talep olunur.” denilerek itiraz yasa yoluna başvurulmuştur.

Dosya Dairemize gönderilmekle gereği düşünüldü:

T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A

5271 sayılı CMK'nın 6352 sayılı Yasanın 99. maddesi ile değişik 308. maddesi gereğince yapılan incelemede: “Sanığın 26.01.2006 tarihli celsede suçunu ikrar ettiği, sanık savunmanının son oturumda lehe olan yasa hükümlerinin uygulanması isteğinin, 5237 sayılı TCK'nın 62/1. maddesini de kapsaması karşısında sanığın kişiliği, yargılama sürecindeki pişmanlığına göre hakkında TCK 62. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına” denmek sureti ile çelişkiye neden olacak şekilde karar verilmesi nedeni ile Dairemizce bozma kararı verilmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2005/8-141 Esas, 2005/149 karar ve 31.01.2012 gün ve 4-277-4 – 31.01.2012 gün ve 2/280 – 13 – 27.09.2011 gün ve 9/122-187 sayılı kararlarında da açıklandığı üzere “Hakim, failin geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları ve cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri gibi hususları gözönünde bulundurarak TCK 62. madde uyarınca indirim yapılıp yapılmayacağını serbestçe takdir eder” denilmiştir.

Dosya içindeki Adli sicil kaydının incelenmesinde sanığın daha önce ceza mahkumiyetlerinin olduğu açıktır. 26.01.2006 tarihli celsedeki suçu ikrarı suçtan pişmanlığı olarak kabul edilebilir. Mahkeme hüküm fıkrasında 62. maddeyi uygulayacak gibi cümle kurup, sonra uygulanmasına yer olmadığına demek sureti ile hükümde çelişkiye neden olmuştur. Dairemizin bozma kararı usul ve yasaya uygun olduğundan CMK 308/2, 3. maddeleri gereğince İTİRAZIN REDDİNE, dosyanın itiraz konusunda karar verilmek üzere Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na İADESİNE, 15.02.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.