Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2011/22731 E. 2012/13834 K.

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Hırsızlık, Konut dokunulmazlığını ihlal etmek, Mala zarar vermek HÜKÜM : Mahkumiyet Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: I-Sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün incelenmesinde; Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre sanık ... ve savunmanı ile o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, II-Sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün incelenmesine gelince; Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; Sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına esas alındığı belirtilen ... 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 2006/729-2007/345 sayılı kararındaki hükümlülüğün 29.08.2007 tarihinde yerine getirildiği ve 5237 sayılı TCY’nın 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca 100 TL. adli para cezasına ilişkin olduğu ve 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla yürürlükte olan 1412 sayılı CMUK’nın 305. maddesine göre kesin nitelikte olup, tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi, Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükümden 5237 sayılı TCY’nın 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkarılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan kararın DÜZELTİLEREK ONANMASINA, III-Sanıklar hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlerin incelenmesine gelince; Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; 1-Yakınanın beyanlarına göre sanıkların yakınanın evinde bulunan pantolonunun cebindeki anahtarı alıp yatak odasında bulunan çelik kasayı açarak suça konu altın ve parayı çaldıklarının anlaşılması karşısında eylemlerinin TCY'nın 142/2-d maddesine uyduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması, 2-Sanıkların soruşturma aşamasında yakalandıklarında suça konu eşyalardan 6 adet altın bileziğin yerini göstererek yakınana iadesini sağladıkları, yakınanın beyanına göre çalınan 1.750 TL paranın kovuşturma aşamasında sanık yakınlarınca iade edildiği, çalınan diğer altınların ise soruşturma aşamasında yakalandıklarında sanıklarla birlikte ele geçirildiğinin anlaşılması karşısında, yakınana kısmi iadeye rıza gösterip göstermediği sorularak sonucuna göre 5237 sayılı Yasanın 168. maddesiyle uygulama yapılıp yapılmayacağının değerlendirilmesi gerekirken, paranın iade edilmediği ve yakınanın şikayetçi olduğundan bahisle yazılı şekilde karar verilmesi, 3-Konut dokunulmazlığını bozma suçu birden fazla kişi birlikte işlendiği halde sanıklar hakkında TCY'nın 119/1-c maddesi ile uygulama yapılmaması, 4-Sanık ... hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına esas alındığı belirtilen ... 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 2006/729-2007/345 sayılı kararındaki hükümlülüğün 29.08.2007 tarihinde yerine getirildiği ve 5237 sayılı TCY’nın 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca 100 TL adli para cezasına ilişkin olduğu ve 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla yürürlükte olan 1412 sayılı CMUK’nın 305. maddesine göre kesin nitelikte olup, tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi, Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve savunmanı ile sanık ... ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 09.07.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.