Yargıtay · 6. Ceza Dairesi

Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2010/29218 E. 2013/18767 K.

Mahkeme
Yargıtay
Daire
6. Ceza Dairesi
Esas No
2010/29218
Karar No
2013/18767
Karar Tarihi

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi (Kartal 6. Asliye Ceza Mahkemesi) SUÇLAR : Hırsızlık, Mala zarar verme, İşyeri dokunulmazlığını bozma HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I- Sanık hakkında mala zarar vermek suçu için kurulan hükmün incelenmesinde:

Hükmolunan cezanın türü ve miktarına göre, 1412 sayılı CMUK’nın 5219 sayılı Yasa ile değişik 305/1.maddesi gereğince hükmün temyizi olanaklı bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi uyarınca sanık ...'ın temyiz isteminin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Sanık hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçları için kurulan hükümlerin incelenmesinde:

Sanığın mahalle muhtarlığına ait olan büroda hırsızlık yaptığının anlaşılması karşısında; eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 142.maddesinin 1-a. fıkra ve bendine uyduğu gözetilmeden, aynı yasa maddesinin 1-b. fıkra ve bendi ile uygulama yapılması, alt sınırdan hüküm kurulmuş olması nedeniyle sonuca etkili olmadığından, sanığın adli sicil kaydında yer alan, Kartal 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.06.2007 gün 2007/300 Esas, 2007/833 Karar sayılı kararına konu mahkumiyet hükmü esas alınarak hakkında 5237 sayılı TCK’nın 58/6-7. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz sisteminin ve denetimli serbestlik tedbirinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerine ilişkin haklardan yoksunluğun 5237 sayılı TCY.nın 53/3. maddesi uyarınca yalnızca kendi alt soyundaki kişiler bakımından koşullu salıverilmeyle sona ereceği gözetilmeden, anılan hakların yönelik olduğu kişiler bakımından bir ayrım yapılmadan, sanığın aynı Yasanın 53/1-c maddesinde yazılı haklardan şartla salıvermeye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi;

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...' ın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “53. maddenin uygulanmasına” ilişkin bölümler çıkartılarak, yerine “Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkûmiyetinin yasal sonucu olarak sanığın 5237 sayılı TCY’nın 53/1.maddesinin (a),(b),(c),(d) ve (e) bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar; (c) bendinde yazılı “kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri” açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezalarından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına,” cümlesi yazılmak suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Atıf: Yargıtay 6. Ceza Dairesi, E. 2010/29218, K. 2013/18767, T. 02.10.2013, www.arakarar.com/karar/yargitay-6-ceza-dairesi-2010-29218-e-2013-18767-k-6967ac511a72