Yargıtay · 6. Ceza Dairesi

Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2009/3990 E. 2012/6381 K. – Hırsızlık

Konu: Hırsızlık

Mahkeme
Yargıtay
Daire
6. Ceza Dairesi
Esas No
2009/3990
Karar No
2012/6381
Karar Tarihi
Konu
Hırsızlık

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : Mahkumiyet Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: Adli sicil kaydına göre kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunan sanık Hakkında, hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562.maddesi ve 25.07.2010 tarih ve 27652 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6008 sayılı Kanunun 7. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 231/5-14.maddesinin uygulama olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede: Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; 1- 765 sayılı TCK hükümlerine göre değerlendirme yapılırken, suç tarihindeki ekonomik koşullara, paranın satın alma gücüne ve yerleşmiş uygulamalara göre, suça konu teybin 60 Türk Lirası olan değerinin pek hafif olduğu ve sanığın adli sicil kaydında yazılı aynı suça ilişkin önceki mahkumiyetlerinin tekerrüre esas oluşturmadığı ve hakkında TCK.nun 81/2.maddesinin de uygulanmadığı dikkate alındığından anılan Yasanın 522/1. maddesinin indirim hükümler tatbiki ile sonucuna göre lehe olan yasanın belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi, 2- Lehe olan yasanın belirlenmesi sırasında 5237 sayılı TCK hükümlerine göre değerlendirme yapılırken, anılan Yasanın 145/1.maddesindeki "malın değerinin azlığı" kavramının, 765 sayılı TCK'nın 522. maddesindeki "hafif veya "pek hafif ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, "değerin azlığının" 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, 3- 765 sayılı TCK'nın 523. maddesinde öngörülen düzenleme ile 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesinde öngörülen düzenlemenin farklı koşullara bağlı olduğu, 5237 sayılı TCK.nın 168.maddesinde "mağdurun zararının giderilmesinin" uygulama koşulu olarak belirtilmesine karşın, 765 sayılı TCK.nın 523.maddesinde öngörülen "satın alan üçüncü kişilerin zararlarının karşılanmasının" sonraki Yasa'da etkin pişmanlık müessesesinin uygulama koşullan arasında sayılmadığı anlaşıldığından; somut olayda kolluk görevlilerinin çalışması sonucu yakalanan sanığın, yakınanın otomobilinden çaldığı teybi sattığı kişiyi söyleyerek, suç eşyasını satın almak suçundan hakkında beraat kararı verilen Murat Osanmaz'dan teslim alınarak mağdura iadesini sağladığı ve bu nedenle lehe yasanın değerlendirilmesi sırasında 5237 sayılı TCK'nın 168/1.maddesi ile cezasından indirim yapılması gerektiğinin düşünülmemesi, 4- Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 493/1, 522/1 (pek hafif), 95/2. maddelerine göre, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın aynı suça uyan 142/1 -b, 143/1, 168/1, 53. maddelerinde öngörülen özgürlüğü bağlayıcı cezanın alt ve üst sınırları bakımından, anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3.maddeleri ışığında, sanık lehine olan yasanın yerinde yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, Kabule göre de; 5- Hükümde temel uygulama maddesinin "142/1-b" yerine, "142/1" olarak yazılması, Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak, BOZULMASINA, 29.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Atıf: Yargıtay 6. Ceza Dairesi, E. 2009/3990, K. 2012/6381, T. 29.03.2012, www.arakarar.com/karar/yargitay-6-ceza-dairesi-2009-3990-e-2012-6381-k-a673870e490b