Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2007/13116 E. 2011/8570 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Hırsızlık. HÜKÜM : Mahkumiyet TEMYİZ EDENLER : Sanık ... ve hükümlü ... savunmanları

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık ... tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

A- Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelenmesinde:

1- Sanık ...’ın, diğer arkadaşı ile birlikte, yakınanın Kemalpaşa Mahallesindeki işyerinde yaptıkları hırsızlık sırasında, burada buldukları araç anahtarını alarak, yakınanın İstiklal Mahallesindeki evinin önünde park halinde bulunan aracını da çalıştırıp çaldıklarının anlaşılması karşısında; YCGK’nun 2007/6-195 E. ve 2007/197 sayılı Kararında da belirtildiği gibi, "hırsızlık suçunun bir yerde işlenmeye başlandıktan sonra devam eden hareket birliği içinde ve kesintisiz sürdürülerek aynı mağdurun yakında bulunan farklı bir yerdeki eşyasına karşı işlenmesinin yeni bir suçu ya da aynı suç işleme kararıyla suçun birden fazla işlenmesi halini oluşturmayıp yasada tanımlanan suç tipine uygun tek bir fiil niteliği taşıyacağı bu itibarla yasanın 43. maddesinde tanımını bulan zincirleme suç halinden söz edilemeyeceği" gözetilmeden, zincirleme suç esas alınarak lehe yasa karşılaştırması yapılması,

2- 5237 sayılı TCK.nun 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK.nun 493/1. maddesindeki suçun öğelerinin farklı olduğu, eylemin, 5237 sayılı Yasanın 142/2-d maddesindeki hırsızlık suçunun yanı sıra aynı Yasanın 116/2-4, 119/1-c maddesindeki işyeri dokunulmazlığını ihlal suçunu da oluşturduğu, 5237 sayılı Yasaya göre hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını ihlal suçlarını oluşturan eylemler nedeniyle uygulama yapılıp sonucuna göre lehe olan yasanın belirlenmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

3- Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK.nun 493/1-2-son, 522/1 (pek aşırı), 59/2. maddelerine göre, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun aynı suça uyan 142/2-d, 143/1, 62/1, 53/1; 116/2-4, 119/1-c, 62/1, 53/1. maddelerinde öngörülen özgürlüğü bağlayıcı cezanın türü, alt ve üst sınırları bakımından anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında; 5271 sayılı CMK.nun 253 ve 254. maddeleri uyarınca işyeri dokunulmazlığını ihlal suçu ile ilgili olarak uzlaşma hükümleri de değerlendirilerek, uygulamaya göre lehe yasanın belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

B- Hükümlü ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelenmesine gelince:

24.02.2004 gün ve 2001/45-2004/16 sayılı hükmün sanık ... savunmanının yasal süresi içerisindeki temyizi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 13.12.2005 günlü kararı ile, 5237 sayılı Yasa hükümleri uyarınca değerlendirme yapılması için dosya mahkemesine gönderilmiş ise de; hükümlü ... hakkındaki hükmün temyiz olunmaksızın kesinleştiğinin anlaşılması karşısında, sanık ... hakkındaki hükmün, kesinleşen kararın uyarlanması niteliğinde olduğu ve bu nedenle, Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.09.2007 gün ve 2007/125-2007/186 sayılı kararında da açıklandığı üzere, temyiz olunmaksızın kesinleşmesi nedeniyle lehe Yasanın belirlenmesine ilişkin olduğu kabul edilen hükümlü ... hakkındaki uyarlama yargılaması ile genel hükümlere göre hakkındaki yargılama süren ... hakkındaki davanın, farklı hükümlere bağlı olması ve birlikte görülemeyeceği gözetilip, 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddesi uyarınca ayırma kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devam olunarak hükümlü ... hakkında yazılı biçimde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve hükümlü ... savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükümlü ... hakkında diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 20.06.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.