Yargıtay 5. Ceza Dairesi 2019/7096 E. 2022/14583 K.

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi HÜKÜM : Sanıklardan ... hakkında beraat, ... hakkında mahkumiyet EK TEBLİĞNAMEDEKİ DÜŞÜNCE : Temyiz talebinin reddi, onama Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi; Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 14/02/2017 tarihli ve 2015/5-95 Esas, 2017/71 sayılı ve benzer Kararlarında da belirtildiği üzere "suçtan zarar görme" kavramının "suçtan doğrudan doğruya zarar görmüş bulunma hali" olarak anlaşılması gerektiği, sanıklara yüklenen rüşvet verme suçundan CMK'nın 237. maddesine göre doğrudan zarar görmeyen İçişleri Bakanlığının hükümleri temyiz etme hakkı bulunmadığından, vekilinin temyiz istemi ile suçtan zarar gören Hazine vekilinin yasal süresinden sonra vaki temyiz talebinin 5320 sayılı Yasa’nın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK’un 317. maddesi uyarınca ayrı ayrı REDDİNE, incelemenin müdafin sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarıyla sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü: Adli sicil kaydına göre mükerrir olan sanık hakkında TCK'nın 58/6-7. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, TCK'nın 53. maddesinin Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal Kararı doğrultusunda uygulanmasının infaz sırasında nazara alınması mümkün görülmüştür. Delillerle iddia ve savunma, yapılan yargılama göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, yerinde görülmeyen sanık müdafin temyiz itirazlarının reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA 15/12/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.