Yargıtay 4. Hukuk Dairesi 2021/25911 E. 2023/14041 K. – Tazminat

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi SAYISI : 2020/1419 E., 2021/1590 K. Avukat ... DAVA TARİHİ : 09.01.2017 HÜKÜM/KARAR : Davanın Kabulü / Davacı Vekilinin İstinaf Başvurusunun Esastan Reddi / Davalı Vekilinin İstinaf Başvurusunun Kısmen Kabulü İLK DERECE MAHKEMESİ : İskenderun Asliye Ticaret Mahkemesi SAYISI : 2017/10 E., 2020/39 K. Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir. Kararın davacı vekili ve davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü: I. DAVA Davacı vekili; 05.03.2016 tarihinde davacının sevk ve idaresindeki bisiklet ile plakası ve sürücüsü belirlenemeyen aracın karıştığı çift taraflı trafik kazasında davacının yaralanarak malul kaldığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla belirsiz alacak olarak şimdilik 1.000,00 TL geçici ve sürekli maluliyetten kaynaklı maddi tazminatın olay tarihindeki sigorta limiti aşılmamak üzere kaza tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş; ıslah dilekçesi ile talebini 20.922,30 TL’ye yükseltmiştir. II. CEVAP Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının davalıya eksik evrakla başvuru yaptığını, bu nedenle davanın usulden reddi gerektiğini, davanın yetkisiz mahkemede açıldığını, davacının plakası belirlenemeyen aracın varlığını ispat etmesi gerektiğini, geçici iş göremezlik zararından davalının sorumlu olmadığını, plakası tespit edilemeyen aracın kazaya karıştığının tespiti halinde davalının sorumluluğunun sigorta limitleri, araç sürücüsünün kusuru ve davacının sürekli maluliyeti oranında olabileceğini belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur. III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı vekili tarafından kazaya ilişkin görüntülerin bulunduğu CD nin çözünürlüğünün yapılması için alınan bilirkişi raporunda sürücü ve plakası belirlenemeyen mavi renkli kamyonetin %100 tam kusurlu olduğu, sürücü ...'ın kusurunun olmadığının bildirildiği Trafik İhtisas Dairesi Başkanlığının 19.07.2018 tarihli raporu ile kimliği belirsiz sürücünün %100 oranında kusurlu, davacı ...'ın kusursuz olduğunun bildirildiği, 2. İhtisas Kurulu Başkanlığının 28/08/2019 tarihli raporu ile ...’ın 05.03.2016 tarihinde geçirdiği trafik kazasına bağlı yaralanması sebebiyle 30.03.2013 tarih ve 28603 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelik'e göre kişinin tüm vücut engellilik oranı: %0 (yüzdesıfır) olduğu, iyileşme (iş göremezlik) süresinin olay tarihinden itibaren 9 aya kadar uzayabileceğinin bildirildiği, 13.01.2020 tarihli bilirkişi raporunda; geçici iş göremezlik zararı yönünden davacının (9 Ay) süre ile %100 oranında geçici iş göremez olduğu sürede 20.922,30 TL zararının bulunduğu daimi maluliyet zararının da oluşmadığının bildirildiği gerekçesiyle; davanın kabulüne, 20.922,30 TL geçici iş göremezlik tazminatının dava tarihi olan 09.01.2017 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir. IV. İSTİNAF A. İstinaf Yoluna Başvuranlar İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur. B. İstinaf Sebepleri 1. Davacı vekili istinaf dilekçesinde; Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Kurulunun 28.08.2019 tarihli raporunun eksik ve hatalı olduğunu, sağlık raporu hazırlanırken davacının mesleğinin de göz önünde bulundurulması gerektiğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması gerektiğini ileri sürmüştür. 2. Davalı vekili istinaf dilekçesinde; davacının davalıya usulüne uygun başvuru yapmadığı, kazaya plakası tespit edilemeyen aracın sebep olduğunun ispatlanamadığı, davaya konu kaza nedeniyle SGK tarafından davacıya geçici iş göremezlik tazminatı ödemesi olup olmadığının araştırılmadığı, tazminat hesabında 2016 olay tarihindeki asgari ücretin baz alınması gerektiğini, 2020 yılındaki asgari ücrete göre yapılan hesaplamanın hatalı olduğunu, müterafik kusur indirimi yapılması gerektiğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması gerektiğini ileri sürmüştür. C. Gerekçe ve Sonuç Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı vekilinin istinafı yönünden yapılan incelemede; Mahkemece İstanbul ATK 2. İhtisas Kurulundan alınan 28.08.2019 tarihli ATK maluliyet raporunun, kaza tarihi olan 05.03.2016 tarihinde yürürlükte bulunan 30.03.2013 tarihli ve 28603 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan "Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelik" hükümleri çerçevesinde düzenlendiği, bu yönüyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun yerinde görülmediği, ayrıca yapılan sosyal ve ekonomik durum araştırmasında davacının kaza tarihinde yevmiye ile çalışan işçi olduğunun bildirildiği, dosyada davacının aşçı olduğuna dair delil bulunmadığı anlaşılmakla, meslek grup numarasının ATK tarafından düz işçi olan 1 alınması doğru olmakla maluliyet oranı ve raporuna yönelik istinaf sebebi yerinde görülmediği, davalı vekilinin istinaf sebepleri yönünden yapılan incelemede; davadan önce davalıya usulüne uygun belgelerle başvuru yapıldığı ancak ödeme yapılmadığının dosya kapsamı ile sabit olduğu, dosya kapsamı ve olay anını gösteren CD incelemesinde kazaya plakası tespit edilemeyen aracın sebep olduğu, bu nedenle davalının zarardan sorumlu olduğu, davacının kaza tarihinde SGK kaydı olmadığından SGK tarafından yapılan ödemenin olmadığı, davacının yaralanmasının kalça kırığından kaynaklanması sebebiyle müterafik kusur indirimi yapılmasını gerektirir bir durum olmadığı, ancak olay tarihi 05.03.2016 olup bu tarihteki net asgari ücret 1.177,46 TL olduğu halde rapor tarihindeki asgari ücret üzerinden geçici iş göremezlik zararı hesaplanması ve bu rapora göre karar verilmesinin hata olduğu, buna göre davacının 9 aylık iş göremezlik süresi için 9x1.177,46=10.597,14 TL tazminat hakkı bulundğu, bu nedenle kararın bu yönüyle düzeltilmesi gerektiği gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile 6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı KAnun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (2) nolu alt bendi uyarınca İlk Derece Mahkemesinin kararının kaldırılmasına, yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle, davanın kısmen kabulüne, 10.597,14 TL geçici iş göremezlik tazminatının dava tarihi olan 09.01.2017 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir. V. TEMYİZ A. Temyiz Yoluna Başvuranlar Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur. B. Temyiz Sebepleri Davacı vekili temyiz dilekçesinde; Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Kurulunun 28.08.2019 tarihli raporunun eksik ve hatalı olduğunu, sağlık raporu hazırlanırken davacının mesleğinin de göz önünde bulundurulması gerektiğini, davacının meydana gelen yaralanmadan dolayı günlük hayatında zorlanarak hareket ettiğini belirterek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir. C. Gerekçe 1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Uyuşmazlık; plakası ve sürücüsü tespit edilemeyen aracın karıştığı 05.03.2016 tarihli çift taraflı trafik kazasında yaralanan davacı bisiklet sürücüsünün sürekli ve geçici işgöremezlik tazminatı istemine ilişkindir. 2. İlgili Hukuk 6100 Sayıl Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 85, 89, 90 ve 91 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 54 üncü maddesi, Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları, ... Yönetmeliğinin 9 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 5684 sayılı Sigortacılık Kanunu'nun 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi. 3. Değerlendirme Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere; özellikle, hükme esas alınan sağlık raporunun kaza tarihinde yürürlükte bulunan Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurul Raporları Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre usulünce hazırlanmış olmasına göre, karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir. VI. KARAR Açıklanan sebeplerle; Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davacıya yükletilmesine, Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 25.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi. 269,85 TL 0.H. 59,30 TL P.H. 210,55 TL Kalan