Yargıtay 4. Ceza Dairesi 2024/1033 E. 2024/2720 K. – İmar Kirliliğine

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2020/521 E., 2021/487 K. SUÇ : İmar kirliliğine neden olma HÜKÜM : Düşme TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ Adıyaman 3. Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile sanık hakkında imar kirliliğine neden olma suçundan açılan kamu davasında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 184 üncü maddesinin beşinci fıkrası uyarınca düşme kararı verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği, eksik inceleme ile karar verildiğinden hükmün bozulması talebine ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Sanık hakkında imar kirliliğine neden olma suçundan 3194 sayılı Kanun'un geçici 16 ncı maddesi uyarınca yapı kayıt belgesi alındığından düşme kararı verilmiştir. IV. GEREKÇE 1.Dosya kapsamından 3194 sayılı İmar Kanunu'nun geçici 16 ncı maddesi doğrultusunda Çevre ve Şehircilik Bakanlığı'ndan alınan Yapı Kayıt Belgesinin bulunduğu anlaşılmakla Mahkemenin takdir ve gerekçesinde incelenen dava dosyası içeriğine göre, yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır. 2.Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, suça konu yere ilişkin yapı kayıt belgesi alınması karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 184 üncü maddesinin beşinci fıkrası ile birlikte 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrasının gösterilmemesi dışında bir hukuka aykırılık tespit edilmemiştir. V. KARAR Gerekçe bölümünün (2) numaralı bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkeme'nin kararına yönelik O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükmün birinci fıkrasına "184 üncü maddesinin beşinci fıkrası" ibaresinden sonra gelmek üzere "ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası" ibaresinin eklenmesi suretiyle HÜKMÜN, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.03.2024 tarihinde karar verildi.