Yargıtay 4. Ceza Dairesi 2022/11866 E. 2025/5393 K. – Hakaret

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2020/2165 E., 2021/1676 K. SUÇ : Hakaret HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde sanık hakkında hakaret suçundan verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde sunulduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik sanık başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanığın temyiz istemi; kararın hukuka aykırı olduğuna, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği mahkûmiyet hükmü verilebilmesi için yüklenen suçun işlendiğinin sabit olması gerektiğine, bu ilkeye ve hukuka aykırı verilen kararın bozulmasına, vesaire yöneliktir. III. GEREKÇE Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak; 6545 sayılı Kanun'un 72. maddesiyle, 5271 sayılı Kanun'un 231/8. maddesinde yapılan değişikliğin suç tarihi itibarıyla yürürlükte olmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesinin uygulanmasına engel mahkûmiyeti bulunmayan sanığın, kişilik özellikleri ile duruşmadaki tavır ve davranışları göz önünde bulundurularak, yeniden suç işleyip işlemeyeceği konusunda bir değerlendirme yapılıp sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, "sanığın, daha önce hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiği, sanığın denetim süresi içerisinde tekrar suç işlediği görülmekle unsurları bulunmadığından CMK'nun 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına" şeklindeki kanuni olmayan gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi, Kabule göre de; 5237 sayılı Kanun'un 52/4. maddesi uyarınca taksit sayısının 24'ten fazla olamayacağı gözetilmeden "hakkında doğrudan verilen iş bu adli para cezasının birbirini takip eden aylarda alınmak üzere takdiren 48 eşit taksitte tahsiline" şeklinde hüküm kurulması, Nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür. IV. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 5271 sayılı Kanun'un 307/5. maddesi uyarınca sanık hakkında cezayı aleyhe değiştirme yasağının dikkate alınmasına, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Kuşadası 5. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,20.03.2025 tarihinde karar verildi.