Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2026/5321 E. 2026/10097 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2017/219 E., 2017/669 K. SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : İlk Derece Mahkemesinin kararı kaldırılarak yeni hüküm tesisi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında Konya 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.11.2016 tarihli ve 2016/269 Esas, 2016/313 Karar sayılı kararı ile yağma suçundan verilen mahkûmiyet kararına yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusu üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin 12.04.2017 tarihli ve 2017/219 Esas, 2017/669 Karar sayılı kararı ile sanığın eyleminin hırsızlık suçunu oluşturduğundan bahisle İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve sanığın hırsızlık suçundan mahkûmiyetine karar verilmiş olup, hükmün süresi içinde sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 20.06.2022 tarihli ve 2022/4391 Esas, 2022/12817 Karar sayılı ilamı ile "sanığın 14.04.2017 tarihli temyiz dilekçesinde herhangi bir temyiz sebebi göstermediği" gerekçesiyle temyiz isteminin reddine karar verildiği, bu karara karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06.11.2025 tarihli ve KD-2025/100847 sayı ile; "... sanığa, karar tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 295. maddesinde yazılı sürede temyiz sebeplerini bildirmesi gerektiğine dair ihtarda bulunulmak üzere dosyanın mahalline tevdiine karar verilip bunun sonucunda süresi içinde temyiz sebeplerini içeren bir dilekçe verilip verilmemesine göre sanığın hukukî durumunun tayininin gerektiği" gerekçesiyle anılan şekilde ihtarı içeren tebligat yaptırılmak üzere dosyanın mahalline iadesi ve sonucuna göre karar verilmesi yönünde itiraz talebinde bulunulduğu, Dairemizin 02.12.2025 tarihli ve 2025/14514 Esas, 2025/21535 Karar sayılı kararı ile itirazın kabulüne ve itirazda belirtilen ihtarı içerir şekilde sanığa gerekçeli karar tebliğinin yapılması için dosyasının Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine karar verildiği, usulüne uygun tebligat üzerine sanığın süresinde ve gerekçeli şekilde temyiz başvurusunda bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin "Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır" ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir" şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın temyiz isteminin, "şikâyetçinin zararını gidermiş olmasına rağmen hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmadığına, şikâyetçinin suça konu telefonu kendi isteği ile verdiğine, eylemin basit hırsızlık suçunu oluşturduğuna, şikâyetçinin yalan beyanına istinaden suç vasfının belirlendiğine, nitelikli hırsızlık suçunun oluştuğuna dair yeterli, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığına", ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede; Sanık hakkında kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usûl ve yasaya uygun olan Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Konya 5. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.06.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.