Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2026/183 E. 2026/6944 K.

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2025/1298 E., 2025/1899 K. SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, kamu malına zarar verme HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddine TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama

Suçtan zarar gören ve usulüne uygun şekilde davadan haberdar edilmeyen Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin, gerekçeli kararın tebliğinden sonra süresi içerisinde istinaf talebinde bulunduğu ve istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, verilen kararın tebliği üzerine yasal süresi içerisinde hükmü temyiz ettiği anlaşılmakla, şikâyetçi kurumun 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. madde ve fıkrası uyarınca yasa yollarına başvurma hakkı bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede; I- Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve kamu malına zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde; 5271 sayılı Kanun’un 286/2-g maddesinde yer verilen; “On yıl veya daha az hapis cezasını veya adlî para cezasını gerektiren suçlardan, ilk derece mahkemesince verilen beraat kararları ile ilgili olarak (…) istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçların, aynı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, katılan vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİNE, II- Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde; İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; katılan vekilinin temyiz isteminin; ''Suça sürüklenen çocuğun en üst hadden cezalandırılması gerekirken verilen beraat kararının hukuka aykırı olduğuna, şikâyetçinin suça sürüklenen çocuğa iftira atmasını gerektirir herhangi bir sebep olmadığına, suça sürüklenen çocuğun beyanlarının suçtan kaçmaya yönelik olduğuna, dosya kapsamında şikâyetçinin beyanı dışında suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine yeterli olacak katılan ve tanık ifadelerinin de bulunduğuna, katılma taleplerinin kabulü ile lehlerine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine, İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen kararın kaldırılarak indirim hükümleri uygulanmaksızın suça sürüklenen çocuğun cezalandırılmasına, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın bozulmasına'' ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede; Suçtan zarar gören kurumun duruşmadan haberdar edilip iddia ve delillerini sunma ve davaya katılma olanağı sağlanarak, suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, iddia hakkı kısıtlanmak suretiyle 5271 sayılı Kanun’un 2 33... . maddelerine aykırı davranılması, Bozmayı gerektirmiş, şikâyetçi Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle Tebliğname'ye uygun olarak(farklı gerekçeyle) BOZULMASINA, bozma kararı doğrultusunda işlem yapılmak üzere 5271 sayılı Kanun'un 304/2-a. maddesi uyarınca, dava dosyasının, Ankara 3. Çocuk Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 28. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.04.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.