Yargıtay · 2. Ceza Dairesi
Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2024/4863 E. 2025/4964 K. – İş Yeri Dokunulma
Konu: İş Yeri Dokunulmazlığının İhlâli
- Mahkeme
- Yargıtay
- Daire
- 2. Ceza Dairesi
- Esas No
- 2024/4863
- Karar No
- 2025/4964
- Karar Tarihi
- Konu
- İş Yeri Dokunulmazlığının İhlâli
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2023/679 E., 2024/35 K. SUÇ : İş yeri dokunulmazlığının ihlâli HÜKÜMLER : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Dosya içeriğine göre sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak Sanık hakkında bozma kararından önce kurulan 23.10.2015 tarihli ilk hükümde hükmolunan hapis cezasının TCK’nın 51. maddesi gereğince ertelenmesine karar verildiği ve hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 16.03.2020 tarih, 2019/12086 Esas ve 2020/4036 Karar sayılı ilâmıyla CMK’nın 231/5-14. maddelerinin değerlendirilmesi gerektiğinden bahisle bozulması karşısında, her ne kadar daha önce hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi nedeniyle hapis cezasının ertelenmesine yasal olanak bulunmamakla birlikte, bozma öncesindeki erteleme kararının sanık lehine kazanılmış hak oluşturduğu gözetilmeden, bu defa verilen hapis cezasının ertelenmesine yer olmadığına karar verilmesi, Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; "sanık hakkında TCK'nın 116/2-4 ve 62. maddeleri uyarınca tayin olunan 10 ay hapis cezasının sanığın kazanılmış hakkı gözetilerek TCK'nın 51/1. maddesi gereğince ertelenmesine ve sanık hakkında TCK'nın 51/3. maddesi gereğince 1 yıl denetim süresi belirlenmesine," karar verilmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.