Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2023/5946 E. 2025/1595 K.

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2019/946 E., 2021/769 K. SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme, görevi yaptırmamak için direnme, hakaret HÜKÜMLER : Mahkûmiyet TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafii (ikinci karar), sanık ve müdafii (ilk karar) TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama I. Sanık Hakkında Mahkemenin 08.09.2021 Tarihli ve 2019/946 Esas, 2021/769 Karar Sayılı Kararında, Görevi Yaptırmamak İçin Direnme ve Hakaret Suçlarından Kurulan Mahkûmiyet Hükümlerine İlişkin Sanık Müdafiinin Temyiz İsteminin İncelenmesinde; Sanık hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme, görevi yaptırmamak için direnme ve hakaret suçlarından Mahkemenin 07.01.2015 tarihli ve 2014/1136 Esas, 2015/4 Karar sayılı ilk kararında mahkûmiyet hükümlerinin kurulduğu, sanık ve müdafiinin ilk karara yönelik temyiz istemlerinin, tüm suçlardan verilen hükümleri kapsadığı hâlde, Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 02.07.2019 tarihli ve 2019/138 Esas, 2019/11694 Karar sayılı ilâmında sadece hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin incelenerek bozulmasına karar verildiği, görevi yaptırmamak için direnme ve hakaret suçlarından kurulan hükümlere ilişkin ise herhangi bir karar verilmediği gözetilmeden, Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesinin aynı ilâmında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin bozulmasına karar verilmesinden sonra yapılan yargılama neticesinde Mahkemenin 08.09.2021 tarihli ve 2019/946 Esas, 2021/769 Karar sayılı kararında sanık hakkında mükerrer olarak görevi yaptırmamak için direnme ve hakaret suçlarından mahkûmiyet hükümlerinin kurulduğu anlaşılmış ise de, anılan hükümlerin hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu, bu bakımdan hukuken varlık kazanmayan ve infaz kabiliyeti bulunmayan bir kararın temyiz davasına konu edilmesi de mümkün olmadığından, sanık müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 317. maddesi uyarınca Tebliğname'ye aykırı olarak REDDİNE, II. Sanık Hakkında Mahkemenin 07.01.2015 Tarihli ve 2014/1136 Esas, 2015/4 Karar Sayılı Kararında, Görevi Yaptırmamak İçin Direnme ve Hakaret Suçlarından Kurulan Mahkûmiyet Hükümlerine İlişkin Sanık ve Müdafiinin Temyiz İstemlerinin İncelenmesinde; Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun’un 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Sanığın yargılama konusu eylemlerine uyan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 265/1, 265/4 ve 125/1-3-a, 125/4. maddelerinde tanımlanan suçlar için öngörülen cezaların üst sınırlarına göre, aynı Kanun'un 66/1-e. maddesinde belirtilen 8 yıllık dava zamanaşımının, zamanaşımını kesen son işlem olan 07.01.2015 tarihli mahkûmiyet tarihinden itibaren inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması, Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8. maddesi uyarınca hâlen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davalarının 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, III. Sanık Hakkında Mahkemenin 08.09.2021 Tarihli ve 2019/946 Esas, 2021/769 Karar Sayılı Kararında, Hırsızlık, İş Yeri Dokunulmazlığının İhlâli ve Mala Zarar Verme Suçlarından Kurulan Mahkûmiyet Hükümlerine İlişkin Sanık Müdafiinin Temyiz İsteminin İncelenmesinde; Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun’un 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun’un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Bozma üzerine yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.