Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2023/5160 E. 2023/8756 K.

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Ceza Dairesi EK KARAR TARİHİ : EK KARAR SAYISI : 2021/580 E., 2021/784 K. SUÇLAR : Hırsızlık,iş yeri dokunulmazlığının ihlâli,mala zarar verme KARAR : Temyiz isteminin reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 01.06.2021 tarihli ve 2021/580 Esas, 2021/784 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmişse de; 5271 sayılı Kanun’un 280/1-e maddesinde Bölge Adliye Mahkemelerinin duruşma açmaksızın hükmün bozulmasına karar verebileceği hallerin sınırlı olarak sayıldığı, dosya içeriğine göre, Adana 24. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.04.2019 tarihli ve 2018/225 Esas, 2019/291 Karar sayılı dosyasında verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik yapılan istinaf incelemesi neticesinde, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 05.03.2020 tarihli ve 2019/2461 Esas, 2020/467 Karar sayılı kararı ile duruşma açılmaksızın hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin bozulmasına karar verildiği, ancak verilen bu bozma kararında belirtilen nedenlerin aynı Kanun’un 280/1-e maddesinde sınırlı olarak sayılan bozma nedenleri arasında gösterilmediği, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesinin duruşma açarak karar vermek yerine dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde bozma kararı vermesinin ve anılan karara yönelik direnme yetkisi bulunmayan İlk Derece Mahkemesince yeniden hüküm kurulmasının yasal dayanağı bulunmadığı, bozma kararı üzerine Adana 24. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 02.07.2020 tarihli ve 2020/117 Esas, 2020/315 Karar sayılı karar ile bu karara yönelik istinaf incelemesi yapan Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 31.03.2021 tarihli ve 2021/580 Esas, 2021/784 Karar sayılı istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararının ve yine Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 01.06.2021 tarihli ve 2021/580 Esas, 2021/784 Karar sayılı ek kararının hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu, bu durumda temyizen incelenen kararın, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 05.03.2020 tarihli ve 2019/2461 Esas, 2020/467 Karar sayılı bozma kararı olması gerektiği belirlenerek yapılan incelemede; 5271 sayılı Kanun’un 280/1-g maddesi uyarınca duruşma açılarak ve taraflar da çağrılarak delillerin değerlendirilmesi sonucunda anılan Kanun maddesinin 2. fıkrasına göre yeniden hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, duruşma açılmaksızın dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda, hükmün kurulmasına esas alınan belgelerin duruşmada okunmadığı ve taraflara tartıştırılmadığı anlaşılmakla, başkaca yönleri incelenmeyen Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 05.03.2020 tarihli ve 2019/2461 Esas, 2020/467 Karar sayılı kararının açıklanan nedenle, aynı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/2. maddesi uyarınca Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.