Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2023/3722 E. 2025/10367 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2020/540 E., 2020/1479 K. SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddine TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun’un 286/1 maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1 maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1 maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1 maddesi uyarınca temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, 298/1 maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanığın temyiz isteminin, suça konu aracı satın aldığını ancak şikâyetçinin oğlunun aralarında geçen ücreti ödemediğini, araç sahibine ulaşamaması üzerine kız arkadaşının evinin önünde aracı bularak aldığını suç işleme kastı olmadığını kararın bozulması gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede; Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak; Sanığın adli sicil kaydında yer alan, Denizli 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.11.2018 tarihli ve 2018/466 Esas, 2018/752 Karar sayılı 27.01.2020 kesinleşme tarihli ilâmının kesinleşme tarihinin suç tarihinden sonra olduğu, suç tarihinden sonra kesinleşen hükümlülüklerin tekerrüre esas alınamayacağı ancak adli sicil kaydında yazılı olan Denizli 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.01.2014 tarihinde kesinleşen 2007/601 Esas, 2010/1 Karar sayılı mahkumiyet kararının tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden hüküm kurulması, Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5271 sayılı Kanun'un 302/2. madde ve fıkrası gereğince Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 303. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan hüküm fıkrasından tekerrür uygulamasına ilişkin bölümlerin çıkartılmasına, yerine ''Denizli 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.01.2014 tarihinde kesinleşen 2007/601 Esas, 2010/1 Karar sayılı ilamı ile hırsızlık suçundan verilen 2 yıl 8 ay 15 gün hapis cezasını içeren ilamın tekerrüre esas alınmasına, ancak aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 307/5. maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı korunarak, 5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddesi gereğince mükerrir olan sanık hakkında koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın, Denizli 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.11.2018 tarihli ve 2018/466 E., 2018/752 K. sayılı ilamındaki ceza süresine göre belirlenmesine" karar verilmek suretiyle, diğer yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dosyanın 5271 sayılı Kanun'un 304/1. maddesi gereğince Denizli 9. Asliye Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.