Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2023/28084 E. 2025/9474 K.

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2023/31 E., 2023/562 K. SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme HÜKÜMLER : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, temyiz isteminin reddi 1. Sanık hakkında şikâyetçi ...'e yönelik mala zarar verme suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelemesinde; Bursa 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.06.2023 tarihli ve 2023/31 Esas, 2023/562 Karar sayılı kararının sanığın temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde; Sanık hakkında şikâyetçi ... 'e yönelik mala zarar verme suçundan yapılan yargılama sonunda; mahkûmiyetine ilişkin Bursa 6. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 26.04.2016 tarihli ve 2014/181 Esas, 2016/221 Karar sayılı kararının süresi içinde sanık tarafından temyizi üzerine Dairemizin 14.11.2022 tarihli ve 2021/3866 Esas, 2022/18815 Karar sayılı ilâmı ile onanarak kesinleştiği anlaşılmakla, mahkeme tarafından verilen incelemeye konu 20.06.2023 tarihli şikâyetçi ...'e yönelik mala zarar verme suçundan verilen kararın hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu, bu bakımdan hukuken varlık kazanmayan bir kararın temyiz davasına konu edilmesi de mümkün olmadığı belirlenmekle; sanığın hukuken geçersiz olan karara yönelik temyiz isteminin 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 317. maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE, 2. Sanık hakkında şikâyetçilere yönelik hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından ve şikâyetçi ...'a yönelik mala zarar verme suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelemesinde; Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu (sanığın yokluğunda verilen hükmün adlî tatil içerisinde 08.08.2023 tarihinde tebliğ edildiğinin anlaşılması karşısında; 5271 sayılı Kanun'un 331/1-4. maddeleri gereğince temyiz süresi işlemeyeceğinden ve adlî tatilin bittiği günden itibaren 3 gün uzatılmış sayılacağından, sanık tarafından 21.08.2023 tarihinde yapılan temyiz isteminin süresinde olduğu), aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak; Sanığın adlî sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan Bursa 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.02.2013 tarihli 2011/546 Esas, 2013/155 Karar sayılı ilâmında üç ayrı suçtan hükümlülük kararı bulunması karşısında; 5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddesi gözetilerek, tekerrüre esas olabilecek nitelikte olan en ağır cezaya ilişkin hükümlülüğün tekerrüre esas alınması gerekirken, ilâmın tamamının tekerrüre esas alınması ile yazılı şekilde karar verilmesi, Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz istemleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan sanık hakkında Bursa 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.02.2013 tarihli 2011/546 Esas, 2013/155 Karar sayılı ilamındaki hırsızlık suçundan verilmiş 1 yıl 11 ay 10 gün hapis cezasının tekerrüre esas alınarak sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve infazdan sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin Tebliğname'ye aykırı olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının Yerel Mahkemeye gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.