Yargıtay · 2. Ceza Dairesi

Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2023/27863 E. 2026/7519 K. – Hırsızlık

Konu: Hırsızlık

Mahkeme
Yargıtay
Daire
2. Ceza Dairesi
Esas No
2023/27863
Karar No
2026/7519
Karar Tarihi
Konu
Hırsızlık

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2023/220 E., 2023/2779 K. SUÇ : Hırsızlık HÜKÜMLER : İstinaf başvurularının esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin "Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır" ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir" şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık ...'nun temyiz isteminin, "olayla hiçbir ilgisi olmadığına ve iyi niyetinin suistimal edildiğine, suçlamaları kabul etmediğine, yararına olacaksa ve katılan kabul ederse zararı gidermek istediğine"; sanık ... müdafiinin temyiz isteminin, "yapılan işlemlerin sanığın bilgisi dışında gerçekleştiğine, hesabından çekilen paranın tekrar iade edilerek paycell hesabının kapatılması adına paycell müşteri hizmetleriyle mail yoluyla iletişime geçtiğine, ayrıca konunun araştırılması adına suç duyurusunda bulunduğuna, yargılama sürecinin başlangıcından itibaren müvekkilinin suçu işlemediğine ilişkin savunma delillerini sunmuş bulunmasına rağmen bu delillere itibar edilmemesinin haksız ve hukuksuz olduğuna, katılanın telefonunun yönlendirildiği şüphelinin numarasından bir çok farklı numaraya mesaj yönlendirildiğinin görüleceğine, bu kayıtlar içerisinde 07.10.2020 tarihinde müvekkilinin adına paycell hesabı açılan numara ile incelenen numara arasında mesaj gönderildiğinin görüleceğine, katılanın mağduriyetine sebep şüpheli numara ile müvekkilinin suça konu fiilin gerçekleştiği telefon ile mesaj ağının kurulması incelenmeye değer ve somut olayın aydınlatılmasında önemli delil niteliğinde olduğuna, müvekkilinin hiçbir şekilde bilgisinin ve rızasının olmadığı kendi kontrolü dışında gerçekleşen bu olaylara karşı şüpheli olan telefondan yönlendirilen mesajın ne olduğunun ve ne gibi bir işleme neden olduğunun araştırılması gerekirken bu durumun yargılama aşamasında değerlendirilmeye dahi alınmadığına, katılanın banka hesabına erişimin nasıl ve kim tarafından yapıldığı, transferi yapan şahsa ait IP numarasının ne olduğu konusunda herhangi bir tespitte bulunulamadığına, transferin müvekkili tarafından gerçekleştirildiğine dair herhangi bir somut delil sunulmadığına, suçun yasal unsurlarının oluşmamasıyla beraber verilen cezanın şüphe üstüne verildiğine" ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede; 07.10.2020 olan suç tarihinin, gerekçeli karar başlığında 06.10.2020 olarak yazılması, mahallinde düzeltilmesi mümkün maddi hata olarak kabul edilmiştir.

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, sanık ...'nun ve sanık ... müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usûl ve yasaya uygun olan İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin kararlarına yönelik TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKÜMLERİN Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Manisa 9. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.04.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

Atıf: Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2023/27863, K. 2026/7519, T. 28.04.2026, www.arakarar.com/karar/yargitay-2-ceza-dairesi-2023-27863-e-2026-7519-k-06118de92d16