Yargıtay · 2. Ceza Dairesi

Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2022/5595 E. 2025/4749 K. – Hırsızlık

Konu: Hırsızlık

Mahkeme
Yargıtay
Daire
2. Ceza Dairesi
Esas No
2022/5595
Karar No
2025/4749
Karar Tarihi
Konu
Hırsızlık

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2020/874 E., 2020/1291 K. SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin "Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır” ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin sanığın tüm aşamalarda suçu inkar etmiş olmasına rağmen müştekinin zararını karşılamak istediğini söylediğine, fakat tutuklu kaldığı süre boyunca ailesinin ziyaretine gelmediğine, eşinin ve küçük çocuğunun çok zor durumda kaldığına, ziyaretine kimse gelmediği için de sanık yaşanan olay neticesinde zararı karşılama konusundaki niyetini ve yardıma ihtiyacı olduğunu ailesiyle paylaşamadığına, sanık tahliye edildiği vakit şahsına ait aracı satarak katılanın zararını karşılamak istediğini yerel mahkemeye söylediğine, bu sebeple yerel mahkemeden tahliye talep ettiklerine, ancak taleplerinin reddedildiğine, yerel mahkemece sanığa katılanın zararını karşılaması için imkan sağlanmadığına, suçu kabul etmemekle birlikte, suç yerinin Sakarya Üniversitesi Eğitim ve Araştırma Hastanesi olduğuna, yani bir kamu kuruluşu olduğuna, TCK'nın 142/1-a maddesine göre hüküm kurulması gerekirken aynı Kanun'un 142/2-h maddesine göre hüküm kurulmasının sanık aleyhine olup hukuka aykırı olduğuna ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede; Sanık hakkında kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usûl ve yasaya uygun olan Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi’nin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Sakarya 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

Atıf: Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2022/5595, K. 2025/4749, T. 18.03.2025, www.arakarar.com/karar/yargitay-2-ceza-dairesi-2022-5595-e-2025-4749-k-ddbc936e1fc3