Yargıtay · 2. Ceza Dairesi
Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2022/5101 E. 2025/4878 K. – Mala Zarar Verme
Konu: Mala Zarar Verme
- Mahkeme
- Yargıtay
- Daire
- 2. Ceza Dairesi
- Esas No
- 2022/5101
- Karar No
- 2025/4878
- Karar Tarihi
- Konu
- Mala Zarar Verme
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2019/2550 E., 2020/574 K. SUÇ : Mala zarar verme HÜKÜM : Mahkûmiyet hükmü kaldırılarak ceza verilmesine yer olmadığına TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; katılan Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı vekilinin temyiz isteminin "Mala zarar verme suçu bakımından şahsi cezasızlık sebebiyle ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesinin haksız ve hukuka aykırı olduğu, suçun işleniş biçimi, sanığın güttüğü amaç ve saikin dikkate alınmadığı, suç tarihi itibarıyla sanığın, katılanın damadı olmasının ceza almasına engel olmadığına" ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede; Sanık hakkında katılanlar ... ve ...'a yönelik eylemi sebebiyle mala zarar verme suçundan kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, ilk derece mahkemesince kurulan mahkûmiyet hükmü kaldırılmak suretiyle ceza verilmesine yer olmadığına dair verilen karar hukuka uygun bulunduğundan, katılan Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı vekilinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, Tebliğname'ye uygun olarak usul ve yasaya uygun olan Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca Ankara Batı 10. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.