Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2022/15557 E. 2023/1105 K. – Hizmet Nedeniyle

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma HÜKÜMLER : Mahkûmiyet Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ Körfez Cumhuriyet Başsavcılığının 21.11.2009 tarihli ve 2009/705 Soruşturma, 2009/1325 Esas, 2009/710 İddianame numaralı iddianamesiyle sanıklar hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 155/2. ve 53 maddeleri uyarınca cezalandırılmaları talebiyle kamu davası açılmıştır. Körfez 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.12.2012 tarihli ve 2012/342 Esas, 2012/586 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 155/2 ve 62. maddeleri uyarınca 6.000,00 TL ve 80,00 TL adli para cezaları ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ 1. Sanıkların temyiz isteği; suçlamaları kabul etmediklerine ilişkindir. 2. O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği; eylemin 5237 sayılı Kanun'un 142/1-a maddesinde düzenlenen suça uyduğuna ilişkindir. III. GEREKÇE 1. Sanıkların Nuh Çimento Vatan İlköğretim Okulu'nun yakıt depo temizliğini yaparken 5.000,00-6.000,00 TL değerindeki yakıtı uhdelerine geçirdikleri iddiasıyla kamu davası açılıp, yargılama yapılarak hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan cezalandırılmış iseler de; sanıklara suça konu malın bizzat teslim edilmemesi nedeniyle eylemin 5237 sayılı Kanun'nun 142/1-a maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu anlaşılmıştır. 2. Sanıkların yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun’un 142/1-a maddesi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66/1. maddesinin (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır. 3. 5237 sayılı Kanun’un 67/2. maddesinin (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 28.12.2012 tarihli mahkûmiyet kararı olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir. IV. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Körfez 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.12.2012 tarihli ve 2012/342 Esas, 2012/586 Karar sayılı kararına yönelik sanıklar ile O yer Cumhuriyet savcısının temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321/1. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322/1. maddesinin (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223/8. maddesi gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.03.2023 tarihinde karar verildi.