Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2021/8578 E. 2023/1202 K. – Hırsızlık, Konut

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2015/283 E., 2016/49 K. SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1.Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 24.03.2015 tarihli ve 2015/13058 Esas, 2015/11338 İddianame numaralı iddianamesi ile sanık hakkında katılana yönelik hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b maddesi, konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Kanun'un 116/1 maddesi ve mala zarar verme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 151/1 maddesi gereğince cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 53/1 maddesi gereğince hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmesi istemiyle kamu davaları açılmıştır. 2.Ankara 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.01.2016 tarihli ve 2015/283 Esas, 2016/49 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b maddesi uyarınca 3 yıl hapis cezası, konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Kanun'un 116/1 maddesi uyarınca 1 yıl hapis cezası ve mala zarar verme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 151/1 maddesi uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 53/1 maddesi uyarınca hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanığın temyiz isteği; hakkında hükmedilen cezanın fazla olduğuna, kabul etmediğine ve temyiz ettiğine ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Sanığın olay günü belirlenemeyen saat diliminde, katılanın evinin kapısının kilidini kırmak suretiyle içeriye girerek, evden toplam değeri yaklaşık 15.000,00 - 20.000,00 TL olan çeşitli ziynet eşyaları, saat ve parayı alıp ayrıldığı, evin içinde tespit edilen kan örneği üzerinde yapılan DNA incelemesi neticesinde ulaşılan sanığın, atılı suçu işlediğini kabul ettiği belirlenmiştir. IV. GEREKÇE 5237 sayılı Kanun’un 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı Kanun’un 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.01.2016 tarihli ve 2015/283 Esas, 2016/49 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.