Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2021/8227 E. 2023/806 K.

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Konut dokunulmazlığının ihlâli Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun’un 260/1. maddesi gereğince temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereğince temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. ... Cumhuriyet Başsavcılığının 01.10.2015 tarihli, 2015/14490 Soruşturma numaralı iddianamesi ile, sanığın, şikâyetçinin evine gece sayılan 21.00 - 21.30 sıralarında camdan girdiği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/4 ve 58. maddeleri uyarınca konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan cezalandırılması talebi ile kamu davası açılmıştır. 2. ... Asliye Ceza Mahkemesinin 26.04.2016 tarihli ve 2015/579 Esas, 2016/322 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 116/4, 62, 53 ve 58. maddeleri gereğince 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanığın temyiz isteği; hükmü temyiz etmek istediğine ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Olay günü cezaevinden tahliye olan sanığın, gece sayılan saat 21.00-21.30 sıralarında, kayınvalidesi olan şikâyetçi ...'ın evine gelmiş, açık camdan, içeride bulunan eşi ..., baldızı ... ve onun nişanlısı tanık ...'yi görünce, şikâyetçinin rızası hilâfına pencereden içeri girerek üzerine atılı geceleyin konut dokunulmazlığının ihlâli suçunu işlediği anlaşılmıştır. IV. GEREKÇE TCK’nın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir. Ancak; TCK’nın 116/4. maddesinde düzenlenen konut dokunulmazlığının ihlâli suçunun, CMK'nın 253 ve 254. maddeleri uyarınca uzlaşmaya tabi olması karşısında, anılan maddelerde öngörüldüğü biçimde yöntemine uygun olarak uzlaşma önerisinde bulunulması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.04.2016 tarihli ve 2015/579 Esas, 2016/322 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği BOZULMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.