Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2021/7593 E. 2023/938 K. – Hırsızlık, Mala

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2014/449 E., 2015/489 K. SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme, kasten yaralama HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 03.12.2014 tarihli ve 2014/128482 soruşturma, 2014/48428 Esas, 2014/21365 iddianame numaralı iddianamesi ile sanık hakkında, hırsızlık, mala zarar verme ve kasten yaralama suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 35, 151/1, 86/2 ve 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır. 2. İstanbul 26. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.12.2015 tarihli ve 2014/449 Esas, 2015/489 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 35/2 ve 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına; mala zarar verme suçundan aynı Kanun'un 151/1. maddesi uyarınca 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına; kasten yaralama suçundan 86/2 ve 53. maddeleri uyarınca 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanığın temyiz isteği; kararı temyiz etme istemine ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR 1.Mahkemece; şikâyetçinin 25.09.2014 günü saat 09:00 sıralarında eşini ve çocuğunu Bayrampaşa Devlet Hastanesi'ne tedavi için getirdiği, 34 EF 7873 plakalı aracını hastane otoparkına park ettiği, bu sırada daha önceden tanımadığı sanık ...'in hareketlerinden şüphelendiği, bu nedenle eşinin çantasını olası bir hırsızlığa karşı aracın koltuğunun altına sakladığı ve aracını kilitleyerek ayrıldığı, fakat kısa bir süre sonra döndüğünde aracının sol arka kapı camının kırık olduğunu gördüğü, daha önceden şüphelendiği sanığın yakın çevrede olduğunu görünce de yanına doğru koşarken durumu farkeden sanığın kaçmaya başladığı ve şikâyetçi tarafından yakalandığı sırada adli rapordaki tespit edilen bulgularla doğrulanan şikâyetçinin beyanına göre, sanığın kemerle şikâyetçiyi basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte yaraladığı, olay yerine gelen kolluk görevlilerince olay yeri yakınında yapılan araştırmada sanığın camı kırdığı imdat çekicinin bulunduğu, otopark yakınındaki yeşillik alanda da şikâyetçinin eşinin çantasının boşaltılmış bir şekilde bulunduğunun anlaşıldığı olayda, şikâyetçinin eşinin çantasındaki 350,00 TL'nin çalındığının beyan edildiği, sanık tarafından aksinin savunulduğu, sanığın savunmasının aksi ispat edilemediğinden hırsızlık suçunun teşebbüs aşamasında kaldığı kabul edilmiştir. 2. Sanığın aşamalardaki savunmalarında hırsızlık ve mala zarar verme suçlarını ikrar ettiği, çantada para olmadığını savunduğu, kasten yaralama suçunu inkar ettiği, soruşturma aşamasında tutukluluk sorgusunda alınan ifadesinde, yakalandığında şikâyetçi ile bir müddet boğuştuğunu beyan ettiği anlaşılmıştır. 3. Şikâyetçinin soruşturma aşamasında alınan ifadesinde, çalınan çantada 350,00 TL para olduğunu, polislerle çevrede yaptığı araştırmada çantayı ve içindeki eşyaları bulduklarını ancak paranın bulunamadığını, sanığı yakaladığında sanığın kemerle kendisine vurduğunu beyan etmiştir. 4. Bayrampaşa Devlet Hastanesi'nin 25.09.2014 tarihli adli raporu ve Adli Tıp Kurumu İstanbul Adli Tıp Şube Müdürlüğü'nün 02.12.2014 tarihli adli raporu dosya içerisinde mevcut olup, raporlarda özetle, şikâyetçinin muayenesinde abrazyon, sıyrık ve eritematöz alan bulunduğunun tespit edildiği ve kişide yumuşak doku lezyonlarına neden olan yaralanmanın kişi üzerindeki etkisinin basit bir tıbbi müdehaleyle giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olduğu belirtilmiştir. IV. GEREKÇE 1. Şikâyetçinin soruşturma aşamasında alınan ifadesi, sanığın aşamalardaki savunmaları, kolluk görevlilerince düzenlenen tutanaklar, şikâyetçinin adli raporları ve tüm dosya kapsamından, sanığın hastane otoparkında park edilen şikâyetçiye ait aracın camını kırıp araç içinden şikâyetçinin eşine ait çantayı çaldığı, olay yeri çevresindeki yeşillik alana gidip çantayı boşalttığı ve içerisinden 350,00 TL parayı çaldıktan sonra çantayı attığı, sanığın parayı hakimiyet alanına geçirdikten sonra şikâyetçinin olay yerine geldiğinde aracın camının kırıldığını görüp etrafına bakındığı, aracı parkederken görüp şüphelendiği sanığın çevrede olduğunu farkedince sanığa doğru koştuğu, kovalamaca sonucunda sanığı yakaladığı, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 6/1-f.4 maddesine göre silahtan sayılan kemerle şikâyetçiye vurarak basit bir tıbbi müdehaleyle giderilebilecek ölçüde hafif şekilde şikâyetçiyi yaraladığının anlaşıldığı olayda, hırsızlık suçunun tamamlandığı gözetilmeden sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 35. maddesinin uygulanması ile kasten yaralama suçunun silahtan sayılan kemerle işlenmesi nedeniyle sanık hakkında aynı Kanun'un 86/3-e. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedenleri yapılmamıştır. 2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, yukarıda eleştiri konusu yapılan hususlar dışında eylemlere uyan suç vasıfları ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir. 3. Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 tarihli ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı Kanun’un 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul 26. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.12.2015 tarihli ve 2014/449 Esas, 2015/489 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.