Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2021/3866 E. 2022/18815 K.

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme, suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi HÜKÜM : Mahkumiyet Dosya incelenerek gereği düşünüldü: ...’ın 24/02/2016 tarihli oturumda şikayetinden vazgeçtiğini belirtmesi nedeni ile katılan sıfatının kalktığı, gerekçeli karar başlığında mağdur yerine müşteki olarak gösterilmesi; buna karşılık katılan sıfatı alan ...’in gererkçeli karar başlığında katılan olan sıfatının müşteki olarak yazılması; yine mağdur ve katılanın iş yerlerinden gerçekleştirilen hırsızlık olayında, gerekçeli karar başlığında suç isminin “iş yeri dokunulmazlığının ihlali” yerine “konut dokunulmazlığının ihlali” olarak belirtilmesi mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak görülmüştür. I-Sanık ... hakkında katılan ...’e yönelik mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz isteminin incelemesinde; 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür. Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, II-Sanık ... hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından ve mağdur ...’a yönelik mala zarar verme suçundan; sanıklar ... ve ... hakkında suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz istemlerinin incelemesinde; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; 1-Mağdur ...’in soruşturma aşamasında alınan beyanında, 01/03/2014 günü saat 23.00 sıralarında iş yerini kapatıp 03/03/2014 günü saat 09.00’da iş yerine geldiğinde, katılan ...’un ise 01/03/2014 günü saat 21.00 sıralarında iş yerini kapatıp 03/03/2014 günü saat 08.00’de iş yerine geldiğinde hırsızlık olaylarını fark ettiklerini beyan ettikleri, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarının sanık ... lehine gündüz sayılan zaman dilimi içerisinde işlendiğinin kabul edilmesi gerektiği gözetilmeden ve hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarının gece vakti işlendiğine ilişkin kanıtlar denetime olanak verecek biçimde karar yerinde gösterilip tartışılmadan, hırsızlık suçundan hükmolunan cezanın 5237 sayılı TCK'nın 143/1. maddesiyle artırılması ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan aynı Kanun'un 116/2. maddesi yerine 116/4. maddesinin uygulanması, 2-Sanık ... hakkında mağdur ...’in iş yerinden gerçekleştirdiği hırsızlık eyleminde, mağdurun 24/02/2016 tarihli duruşmada zararının karşılandığını beyan etmesi, sanık hakkında hırsızlık suçu bakımından etkin pişmanlık hükümleri uygulandığı halde, mala zarar verme suçu bakımından TCK’nın 168/2. maddesi gereğince sanığın cezasından indirim yapılmaması suretiyle fazla ceza tayini, 3-24.10.2019 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanıklar ... ve ...’in eylemlerine uyan TCK'nın 165/1. maddesinde düzenlenen suçun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı kısmen istem gibi BOZULMASINA, 14/11/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.