Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2024/4130 E. 2025/1530 K.

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2024/149 Değişik iş SUÇ : 2863 sayılı Kanuna aykırılık KARAR : İtirazın reddi KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması İzmir 35. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.03.2016 tarihli ve 2015/646 Esas, 2016/147 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, aynı Kanunun 74/1, 5237 sayılı TCK'nın 62, 51/1-3, 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının ertelenmesine ve sanığın takdiren 1 yıl denetim süresine tabi tutulmasına ilişkin hükmün, 27.04.2016 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır. Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309. maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 01.11.2024 tarihli ve 94660652-105-35-6268-2024-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.11.2024 tarihli ve KYB-2024/112963 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü: I. İSTEM Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.11.2024 tarihli ve KYB-2024/112963 sayılı kanun yararına bozma isteminin; “Dosya kapsamına göre; İzmir 35. Asliye Ceza Mahkemesince, hükmün kesinleşmesinden sonra sanığın aleyhine olacak şekilde sonradan denetim süresi ile ilgili olarak ek karar verilemeyeceğinden bahisle talebin reddine karar verilmiş ise de; Benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 04.07.2022 tarihli ve 2020/16437 Esas, 2022/16601 Karar sayılı ilâmında yer alan, " ...Ceza Genel Kurulunun 17.11.2015 tarih, 2014/12-388 Esas ve 2015/403 sayılı kararında belirtildiği üzere erteleme kararı ile belirlenecek denetim süresinin "cezayı aleyhe değiştirme yasağına" konu olamayacağı nazara alınarak sanıklar hakkında belirlenen denetim süresinin hükmolunan ceza süresinden az olamayacağı gözetilmeden, denetim süresinin 1 yıl olarak belirlenmesi, kanuna aykırı ve sanıklar F. T. ve M. B.'ın temyiz iddiaları yerinde görüldüğünden hükümlerin bu nedenle BOZULMASINA, ... " şeklindeki açıklamalar nazara alındığında, 5237 sayılı Kanunun 51/3. maddesinde yer alan ''Cezası ertelenen hükümlü hakkında, bir yıldan az, üç yıldan fazla olmamak üzere, bir denetim süresi belirlenir. Bu sürenin alt sınırı, mahkûm olunan ceza süresinden az olamaz.'' şeklinde düzenleme gereğince, İzmir 35. Asliye Ceza Mahkemesince sanık hakkında hükmolunan ve ertelenmesine karar verilen 1 yıl 8 ay hapis cezası için 1 yıl denetim süresi belirlenmesinin hukuka aykırı olması karşısında, denetim süresinin mahkûmiyetin yasal sonucu olduğu, kazanılmış hakka konu olamayacağı ve infaz aşamasında bu konuda alınacak bir ek kararla meselenin mahallinde çözümlenmesinin mümkün olduğu gözetilmeden, itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir. Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır. II. GEREKÇE 5237 sayılı Kanunun 51/3. maddesinde, "Cezası ertelenen hükümlü hakkında, bir yıldan az, üç yıldan fazla olmamak üzere, bir denetim süresi belirlenir. Bu sürenin alt sınırı, mahkûm olunan ceza süresinden az olamaz.'' şeklinde yer alan düzenleme karşısında, İzmir 35. Asliye Ceza Mahkemesince sanık hakkında hükmolunan ve ertelenmesine karar verilen 1 yıl 8 ay hapis cezası yönünden 1 yıl denetim süresi belirlenmesinde isabet bulunmadığı anlaşıldığından, İzmir 10. Ağır Ceza Mahkemesince vaki itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine dair karar verilmesi Kanuna aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür. III. KARAR 1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, 2. İzmir 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.01.2024 tarihli ve 2024/149 Değişik iş sayılı sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA, 5271 sayılı Kanun’un 309/4-a. maddesi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.02.2025 tarihinde karar verildi.