Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2024/1350 E. 2025/7058 K.

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2023/224 E., 2023/354 K. DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat HÜKÜM : Davanın reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret Dairemizce verilen bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi; I. HUKUKÎ SÜREÇ İlk Derece Mahkemesince, davacının açık ceza infaz kurumuna zamanında teslim olmaması üzerine aldığı hücre disiplin cezasının firar suçundan yapılan yargılama neticesinde beraat etmesine rağmen kaldırılmaması nedeniyle denetimli serbestliğe geç ayrıldığından bahisle 35.000,00 TL maddi ve 35.000,00 TL manevi tazminatın ödenmesine ilişkin talebinin reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizce görevsizlik kararı verilmesi gerektiği gerekçesi ile hükmün bozulmasına karar verilmiş, bozma sonrası İlk Derece Mahkemesince görevsizlik kararı verilmiş, davacı vekilinin idari yargıda dava açması sonucunda Balıkesir 2. İdare Mahkemesi 08.02.2023 tarih ve 2023/126 Esas sayılı kararıyla dosyanın Uyuşmazlık Mahkemesine gönderildiği, Uyuşmazlık Mahkemesinin 27.03.2023 tarih 2023/164 Esas, 2023/234 Karar sayılı kararı ile tazminata konu davanın adli yargı görevine girdiğine ilişkin kesin kararı gereğince yerel mahkemece yeniden yapılan yargılama üzerine davanın reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca hükmün davacı bakımından kesin olduğu gerekçesiyle temyiz isteminin reddine karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Davacı vekilinin temyiz sebepleri; davanın kabulü gerektiğine ilişkindir. III. DAVANIN KONUSU İlk Derece Mahkemesince, davacının Balıkesir Açık Ceza İnfaz Kurumunda mahkum olduğu cezayı infaz ederken Bafra Açık Ceza İnfaz Kurumuna naklinin yapıldığı, Bafra Açık Ceza İnfaz Kurumuna zamanında teslim olamaması nedeniyle 11 gün hücreye koyma cezası aldığı ve hakkında firar suçlamasıyla dava açıldığı, bu davadan beraat ettiği, beraat üzerine hakkında verilen disiplin cezasının kaldırılması talebinde bulunduğu, Balıkesir İnfaz Hakimliğinin disiplin cezasını kaldırmadığı, bu karara karşı itiraz etmesi üzerine itirazın kabulüne karar verildiği, Balıkesir İnfaz Hakimliğinin bu kararın yok hükmünde olduğu gerekçesi ile kararın değiştirilmesine yer olmadığına dair ek karar verdiği, bu karara da itiraz ettiği ve itirazın reddedildiği, itirazın reddine dair karara karşı Adalet Bakanlığı nezdinde kanun yararına bozma talebinde bulunduğu ve Yargıtay tarafından itirazın reddi kararının bozulduğu, bu kapsamda hakkında verilen disiplin cezasının kaldırılmaması nedeniyle açık cezaevine çıkamadığına ve denetimli serbestliğe geç ayrıldığına yönelik iddiasının CMK'nın 141/3. maddesi kapsamında değerlendirilebileceği kabulü ile yapılan inceleme neticesinde, verilen disiplin cezasına itiraz üzerine infaz hakimliğinin vermiş olduğu karar ile sonradan firar suçundan beraat kararı verilmesi üzerine Balıkesir İnfaz Hakimliğince ceza soruşturması ve disiplin soruşturmasının birbirinden farklı olması gerekçeleriyle talebin reddine karar verilmesinin hukuka uygun olduğu gerekçesi ile CMK'nın 141/3. maddesi uyarınca tazminat koşullarının oluşmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiştir. IV. GEREKÇE VE KARAR Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 05.07.2023 gün ve 2023/2-191 Esas, 2023/703 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, 6100 sayılı HMK'da ilk derece mahkemesince verilen kararların temyiz edilmesi hâlinde kesinlik sınırının tespitine dair açık bir hüküm bulunmadığından HMK’nın 341/2. fıkrasındaki düzenlemenin dikkate alınması gerektiği, kanun yolu başvuru sınırlarının, başvurulacak kanun yoluna göre değil kararı veren mahkemeye göre belirlenmesi gerektiği, bu halde hüküm tarihinde HMK'nın 341/2. Maddesinde öngörülen kesinlik sınırının 17.830,00 TL olduğu anlaşıldığından, hükmün reddedilen tazminat miktarına göre davacı yönünden kesin olmaması sebebiyle tebliğnamedeki davacı vekilinin temyiz istemlerinin kesinlikten reddine dair görüşe iştirak edilmemiştir. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı ve tazminat şartlarının oluşmadığının saptandığı anlaşılmakla, Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesinin kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/4. maddesi uyarınca Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.10.2025 tarihinde karar verildi.