Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2023/3340 E. 2025/793 K.

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2022/1604 E., 2022/2012 K. DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız gözaltı ve tutukluluk nedeniyle 75.000,00 TL maddi, 150.000,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin, davacı hakkında 2313 sayılı Kanun'un 23/5-1. fıkrası uyarınca kamu davası açıldığı, yargılama sonunda suç vasfının değiştiği ve eylemin 2313 Sayılı Kanun'un 23/5-2. fıkrası kapsamında kaldığı değerlendirilerek davacının 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, davacı hakkında tutuklanmasına neden olan eyleminden dolayı beraat kararı verilmediği, bu itibarla tazminat isteminin koşulları oluşmadığından bahisle reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Davacı vekilinin temyiz sebepleri; Davacının soruşturmanın başında suç vasfının yanlış tayin edilmesi nedeniyle tutuklandığına, davacının haksız tutuklama nedeniyle maddi ve manevi zararının oluştuğuna, davanın reddine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir. III. DAVANIN KONUSU İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Balıkesir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2020/489 Esas – 2021/18 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının 2313 sayılı Kanun'un 23/5-1. fıkrasında yazılı suçtan 16.07.2020-16.09.2020 tarihleri arasında 62 gün gözaltında ve tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda eylemin 2313 Sayılı Kanun'un 23/5-2. fıkrasında yazılı suç kapsamında kaldığından bahisle 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve neticeten hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın 20.01.2021 tarihinde kesinleştiği, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacı hakkında aynı konuda açılan davanın bulunmadığı ancak davacı hakkında tutuklamaya konu suçtan verilmiş bir beraat kararının bulunmaması nedeniyle kanunda öngörülen yasal şartların oluşmadığı belirlenerek davanın reddine karar verilmiştir. İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır. IV. GEREKÇE VE KARAR Davacının 2313 sayılı Kanun'un 23/5-1. fıkrasında yazılı suçtan gözaltında ve tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda eylemin 2313 sayılı Kanun'un 23/5-2. fıkrasında yazılı suç kapsamında kaldığından bahisle 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve neticeten hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın 20.01.2021 tarihinde kesinleştiği, bu itibarla hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına ilişkin 5 yıllık denetim süresi sonunda davanın düşmesi veya hükmün açıklanması halinde tazminat davasının şartlarının değerlendirilmesinin mümkün olduğundan bahisle davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi sonucu itibariyle doğru olduğundan bozma nedeni yapılmamıştır. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda eleştirilen husus dışında hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Balıkesir 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.01.2025 tarihinde karar verildi.