Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2022/6332 E. 2024/5800 K.

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2020/2967 E., 2021/1998 K. DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız gözaltı ve tutukluluk nedeniyle 50.000,00 TL maddi ve 100.000,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin yasal koşulları oluşmadığından bahisle reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Davacı vekilinin temyiz sebepleri; davacı hakkında hükmedilen beraat kararı doğrultusunda davanın kabul edilmesi gerektiğine ilişkindir. III. DAVANIN KONUSU İlk Derece Mahkemesince, tazminat davasının dayanağı olan Adana 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2012/81 Esas - 2012/498 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçundan 07.05.2012-06.09.2012 tarihleri arasında 122 gün gözaltında ve tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçundan, davacı hakkında 5 yıl 1 ay 20 gün hapis ve 840,00 TL adli para cezasına hükmedildiği, uyuşturucu madde kullanmak suçu bakımından ise 5237 sayılı TCK'nın 191/2. maddesi gereğince tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine hükmedildiği, uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 15.06.2015 tarih, 2014/2248 esas ve 2015/31492 karar sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmesi üzerine, yeniden yapılan yarılama sonunda Adana 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 06.10.2015 tarihli ve 2015/289 esas, 2015/347 sayılı kararı ile 4 yıl 2 ay hapis ve 60,00 TL adli para cezasına hükmedildiği, mahkumiyet kararının 13.01.2020 tarihinde kesinleştiği, davacının uyuşturucu madde kullanmak suçu bakımından hakkında verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uymadığından bahisle yapılan yargılama sonunda Adana 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.12.2013 tarihli ve 2013/600 esas, 2013/627 sayılı kararı ile 10 ay hapis cezasına hükmedildiği, hükmün Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 08.01.2018 tarih, 2014/9150 esas ve 2018/115 karar sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmesi üzerine, yeniden yapılan yarılama sonunda Adana 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 31.05.2018 tarihli ve 2018/53 esas, 2018/197 sayılı kararı ile kullanmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurmak suçu bakımından davacının beraatine karar verildiği, beraat kararının 08.06.2018 tarihinde kesinleştiği, İlk Derece Mahkemesince davacı hakkında tutuklama kararına konu uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçundan hükmedilmiş beraat kararı bulunmaması nedeniyle yasal koşulları oluşmayan davanın reddine karar verilmiştir. İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından isabetsizlik görülmemiştir. IV. GEREKÇE VE KARAR Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, davacının tazminat talebi hakkında yasal koşulların oluşmadığı anlaşılmakla, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Adana 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.10.2024 tarihinde karar verildi.