Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2022/5287 E. 2025/163 K.

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat HÜKÜM : Davanın reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız infaz nedeni ile 100.000,00 TL maddi ve 100.000,00 TL manevi tazminatın infaz tarihinden tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Davacı vekilinin temyiz sebepleri; davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğine ve saire ilişkindir. III. DAVANIN KONUSU Tazminat talebinin dayanağı olan Osmaniye 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/694 Esas – 2015/315 Karar sayılı ceza dosyasında; davacının ile hırsızlık suçundan 3 yıl hapis hapis cezasına mahkumiyetine karar verildiği, yerel mahkeme tarafından temyiz isteminin reddine karar verilerek 3 yıl hapis cezasının infazına 09/07/2015 tarihinde başlandığı, bu kararın Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 25/10/2017 tarih ve 2015/29348 Esas ve 2017/12401 Karar sayılı kararı ile temyiz istemi süresinde sayılarak yapılan inceleme neticesinde bozulmasına karar verilmesi üzerine, Osmaniye 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/298 Esas sırasına kaydı yapılarak bozma ilamına uyulmak suretiyle yapılan yargılama neticesinde 24/05/2018 tarih ve 2017/298 Esas ve 2018/72 Karar sayılı kararı ile davacının eylemine uyan TCK’nın 142/1-e, 143, 35 maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 24/10/2018 tarih ve 2018/4464 Esas ve 2018/13121 Karar sayılı düzelterek onama kararı ile kesinleştiği, 3 yıllık hapis cezasının infazına dair evrakların tetkikinden 09/07/2015 tarihinde cezaevine giren davacının bi hakkın tahliye tarihinin 08/07/2018 olduğu,cezasını infaz etmekte iken yasal değişiklik nedeniyle Osmaniye İnfaz Hakimliğinin 01/07/2016 tarih ve 2016/1329 Esas 2016/1309 Karar sayılı kararı ile denetimli serbestlik uygulaması için 06/01/2017 tarihinde koşullu olarak salıverildiği, Osmaniye 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 06/12/2017 tarih ve 2014/694 esas sayılı yazısı ile ilamat evrakının kararın Yargıtay 17. Ceza Dairesince bozulması neticesinde işlemsiz iadesinin istenildiği ve Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 13/02/2018 tarih ve 2015/6223 ilam numarası ile kapatılarak evrakın mahkemesine gönderildiği, mahkeme tarafından 26/11/2018 tarih ve 2017/298 esas numarası ile yeniden 2 yıl 6 ay olarak kesinleştirilen hüküm için yeniden müddetname tanzim edildiği, 2 yıl 6 ay hapis cezası yönünden düzenlenen müddetnameye göre de bi hakkın tahliye tarihinin 04/01/2018 tarihi olduğu anlaşılmakla; İlk Derece Mahkemesince; CMK'nın 141/1-f maddesi gereğince mahkûm olup da gözaltı ve tutuklulukta geçirdiği süreler, hükümlülük sürelerinden fazla olan kişilerin uğramış oldukları maddi ve manevi zararını isteyebileceği, bu kapsamda, hak ederek tahliye tarihinden önce ceza evinde çıkan davacı lehine tazminata hükmedilemeyeceği dikkate alınarak açılan davanın reddine karar verilmiştir. İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından isabetsizlik görülmemiştir. IV. GEREKÇE VE KARAR Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluşmadığının saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Osmaniye 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.01.2025 tarihinde karar verildi.