Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2022/3066 E. 2025/7434 K.

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2020/2871 E., 2020/4816 K. DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi; I. HUKUKÎ SÜREÇ İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız olarak ceza evinde fazla kalması nedeniyle 300.000,00 TL maddi tazminat ve 200.000,00 TL manevi tazminatın 20.01.2017 tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde; istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Davacı vekilinin temyiz sebepleri; tazminat koşullarının oluştuğuna, infaz hesaplamasının hatalı olduğuna, maddi ve manevi tazminat talebinin tamamının kabul edilmesi gerektiğine, davacının net zararının hesaplanması için dosya bilirkişiye tevdii edilmediğine, davacının ticari defterleri üzerinde inceleme yapılmadığına, davacının şirketinin vergi kayıtları istenmediğine, müvekkilin vergi borcuna işletilen faiz tutarının tespiti yapılmadığına, yazılı olarak, müvekkilin maddi zararlarına ilişkin dosyaya sunduğumuz belgelerin hiçbirinin değerlendirilmeye dahi alınmadığına ilişkindir. III. DAVANIN KONUSU İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan İstanbul 30. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/196 Esas-2018/53 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının silahlı terör örgütüne üye olma suçundan 30.08.2016 tarihinde gözaltına alındığı, 08.09.2016 tarihinde tutuklandığı, 30.08.2016-23.11.2017 tarihleri arasında 450 gün gözaltında ve tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda davacının örgüte bilerek, isteyerek yardım etme suçundan 1 yıl 13 ay hapis cezasına mahkum edildiği, kararın 31.12.2018 tarihinde kesinleştiği, gözaltında ve tutuklu kaldığı günlerin cezasından mahsubuna karar verildiği, davacı için hazırlanan 23.02.2019 tarihli müddetname içeriğinde davacının tutuklu kaldığı 450 günün mahsup edildiği, cezaevine giriş tarihinin 23.02.2019 olduğu, koşullu salıverilme tarihinin 19.06.2019 olarak hesaplandığı, Silivri 3. İnfaz Hakimliği'nin 22.04.20 19... /23 50... /2329 karar sayılı ilamı ile davacının denetimli serbestliğe ayrılmasına karar verildiği, davacının denetimli serbestlik yükümlülüklerini yerine getirdiği anlaşılmakla İstanbul Anadolu 11. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 25.06.20 19... /641 D. İş sayılı kararı ile davacının koşullu salıverilmesine karar verildiği, davacının hükümlü olarak 23.02.2019-20.04.2019 tarihleri arasında 56 gün ceza evinde kaldığı anlaşılmakla her ne kadar davacı müddetnamenin yanlış hesaplanarak cezaevinde fazla kaldığından bahisle tazminat talebinde bulunmuş ise de, 5275 sayılı CGTİK'nin 107/4 maddesinde bir örgütün faaliyeti çerçevesinde işlenen suçlardan dolayı mahkumiyet halinde, mahkum edilmiş olanların cezanın dörtte üçünü infaz kurumunda çektiği takdirde koşullu salıverilme hükümlerinden yaralanacağının düzenlendiği, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanununun 17. maddesi gereğince bu kanun kapsamına giren suçlardan mahküm olanlar hakkında koşulla salıverilme ve denetimli serbestlik tedbirinin uygulanması bakımından 5275 sayılı yasanın 107. maddesinin dördüncü fıkrası ile 108 maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiği, davacının silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan cezalandırılmasına karar verildiği, bu nedenle koşullu salıverilme tarihinin cezanın dörtte üçü olarak hesaplandığı, hesaplamanın ve mahsup işlemlerinin doğru yapıldığı, davacının haksız olarak cezaevinde bulunduğu bir süre bulunmadığı anlaşılmakla davanın reddine karar verilmiştir. İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır. IV. GEREKÇE VE KARAR Gerekçeli karar başlığında, ''11.06.2019" olan dava tarihinin ''14.06.2019'' olarak yazılması mahalinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluşmadığının saptandığı, davanın vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, 5271 sayılı CMK’nın 141/1-f maddesinde “Mahkûm olup da gözaltı ve tutuklulukta geçirdiği süreleri, hükümlülük sürelerinden fazla olan veya işlediği suç için kanunda öngörülen cezanın sadece para cezası olması nedeniyle zorunlu olarak bu cezayla cezalandırılan” şeklindeki düzenlemeye göre bihakkın tahliyeden fazla olan tutukluluk süresinin tazminata hak kazandıracağı dikkate alındığında; somut olayda davacının (sanığın) tahliye edildiği tarihe kadar ceza infaz kurumunda geçirmiş olduğu sürenin, mahkum olduğu hükümlülük süresini aşmadığı anlaşılmakla, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca İstanbul Anadolu 11. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.10.2025 tarihinde karar verildi.