Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2021/463 E. 2024/5854 K. – Taksirle Öldürme

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2016/11 E., 2016/171 K. SUÇ : Taksirle öldürme HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmiştir.

Olay nedeniyle sanıktan şikayetçi olmayan ve davaya katılmak istemeyen mağdurlar ... ve ... vekilinin hükmü temyiz hak ve yetkisi bulunmadığı anlaşılmıştır.

I. HUKUKÎ SÜREÇ Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 62, 50/4, 50/1, 52/2-4, 53/6. maddeleri uyarınca 36.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 1 yıl süre ile geri alınmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık müdafinin temyiz sebepleri; kusuru olmadığına, karşısına çıkan hayvana çarpmamak için panikleyerek hakimiyetini kaybettiğine, eksik incelemeye, beraat verilmesi gerektiğine ve re'sen gözetilecek hususlara ilişkindir.

Mağdurlar vekilinin temyiz isteği lehine vekalet ücreti verilmesi isteğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; Sanık ...'ın sevk ve idaresindeki otomobil ile meskun mahal dışında, gece vakti, aydınlatmalı, Samsun-Ordu bölünmüş karayolu üzerinde Ordu istikametine doğru seyir halindeyken olay mahalline geldiğinde direksiyon hakimiyetini kaybederek seyrine göre sağdan yoldan çıkarak yol dışında toprak zeminde park halinde bulunan çekicinin arkasında takılı dorseye arkadan çarpması neticesinde sanığın tamamen kusurlu olarak aracında yolcu olan üç kişinin ölmesine neden olduğu kabul edilerek sanığın TCK'nın 85/2. maddesi uyarınca mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR A.Sanık Müdafinin Temyiz İsteği Yönünden Yapılan İncelemede; Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanık müdafiinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü bu kapsamdaki ve yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken uygulanan Kanun maddesinin eksik gösterilmesi suretiyle TCK'nın 50/1-a ve CMK'nın 232/6. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle Çarşamba Ağır Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hüküm fıkrasının "3" nolu bendinde yer alan "50/1" ibaresinin "50/1-a" olarak değiştirilmesi suretiyle hükmün, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

B.Mağdurlar Vekilinin Temyiz İsteğine yönelik Yapılan İncelemede; Mağdurlar ... ve ...'nın talimat mahkemesince 28.03.2016 tarihinde alınan beyanlarında sanıktan şikâyetçi olmadıklarını ve davaya katılmak istemediklerini beyan ettikleri, bu itibarla 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 237 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca kamu davasında katılan sıfatlarının bulunmadığı anlaşılmakla, aynı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği sanık hakkındaki hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı, hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, mağdurlar vekilinin temyiz isteğinin 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.10.2024 tarihinde karar verildi.