Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2021/4517 E. 2025/3000 K. – Taksirle Öldürme

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2017/2706 E., 2017/3480 K. SUÇ : Taksirle öldürme HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz talebinin esastan reddi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 22/3, 62/1. maddeleri uyarınca 5 yıl 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince o yer Cumhuriyet savcısı, sanık müdafii ve katılanlar vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca sanık müdafinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık müdafinin temyiz sebepleri; kusur tespitine, ölen sürücünün asli kusurlu olduğu ve alkollü olduğuna, tayin edilen cezanın paraya çevrilmemesine ve bunun gerekçesinin de belirtilmediğine, sanığın kazanın oluşumunda tali kusurlu olarak değerlendirilmesi ve buna göre ceza tayin edilmesi gerekirken asli kusurlu olarak değerlendirilerek mahkumiyet hükmü kurulmasının bozmayı gerektirdiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR 1. İlk Derece Mahkemesince, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; olay günü, saat 18:50 sıralarında sanık sürücünün sevk ve idaresindeki ... plaka sayılı römorklu traktör ile meskun mahal dışında, gece vakti orta refüjle bölünmüş tek yönlü asfalt kaplama yolda seyretmekte iken olay mahalline geldiğinde, refüj aralığından sola dönüş yapmak için yolun sağından soluna doğru doğrultu değiştirdiği sırada, aynı yönde arkadan gelmekte olan ölen sürücü ...'nin sevk ve idaresindeki ... plaka sayılı kamyonetin traktör römorkunun sol arka kesimine çarpması sonucunda otomobil sürücüsü ... ile aynı araçta yolcu olarak bulunan ...'nun öldüğü trafik kazasının meydana gelmesinde sanığın asli kusurlu olduğu ve kaza tespit tutanağına göre, sanığın idaresindeki traktörün arka ışık donanımının olmadığı, traktörün arkasında bulunması gereken ışık reflektörlerinin bulunmadığı, yolda aydınlatma sistemi olmadığından arkasından gelebilecek bir aracın fark etmesinin mümkün olmadığı halde, yola çıkmış olması nedeniyle eyleminde bilinçli taksirin koşullarının oluştuğu kabul edilerek, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/2. maddesindeki taksirle öldürme suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

2. İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE ve KARAR Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Gaziantep 6. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.03.2025 tarihinde karar verildi.