Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2023/840 E. 2026/4566 K. – Müstehcenlik

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2020/618 E., 2020/1044 K. SUÇ : Müstehcenlik HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında müstehcenlik suçundan 5237 sayılı TCK'nın 226/3-2. cümlesi, 43/1, 52/2, 53/1-2-3 ve 58/6-7. maddeleri uyarınca 3 yıl 9 ay hapis cezası ve 2.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, TCK'nın 226/5, 52/2, 53/1-2-3 ve 58/6-7. maddeleri uyarınca 6 yıl 6 ay hapis cezası ve 2.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, TCK'nın 226/4, 52/2, 53/1-2-3 ve 58/6-7. maddeleri uyarınca 1 yıl 6 ay hapis cezası ve 2.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiş, kararın istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak sanık hakkında müstehcenlik suçundan TCK'nın 44, 226/5, 62, 52/2-4, 53... . maddeleri uyarınca 5 yıl 10 ay hapis cezası ve 3.320,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezasının ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık müdafiinin temyiz sebebi; sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR İlk Derece Mahkemesince, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; sanığın telefonunda yapılan incelemede yaşı küçük çocukların ve hayvanlar ile cinsel ilişki görüntülerinin ele geçirildiği ve sanık tarafından yaşı küçük çocukların cinsel ilişki görüntülerini içerir videonun paylaşıldığı olayda, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 226/3-2. cümlesi, 226/4 ve 226/5. maddelerinde düzenlenen müstehcenlik suçundan ayrı ayrı mahkûmiyet kararı verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yapılan duruşmalı inceleme neticesinde 5237 sayılı TCK'nın 44. maddesi gereğince 12-13 yaşlarındaki çocukların yer aldığı cinsel ilişki görüntülerini kişi sayısı belli olmayan grupta paylaşan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 226/5. maddesinde düzenlenen müstehcenlik suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR Dosya kapsamına göre sanığın internet ortamında görmüş olduğu bağlantı linkine tıklayarak katılmış olduğu katılımcı sayısı belirlenemeyen herkese açık olan Whatsapp grubundan yaşı küçük çocukların yer aldığı müstehcen görüntüleri paylaşması eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 226/5. maddesinde düzenlenen müstehcenlik suçunu oluşturduğu, sanığın cep telefonunda yapılan dijital materyal incelemesi neticesinde içeriğinde çocukların yer aldığı müstehcen görüntülerin ve içeriğinde hayvanlarla yapılan cinsel davranışlara ilişkin görüntülerin depolanması eylemlerinin TCK'nın 226/3-2. cümlesi ve 226/4. maddesinde düzenlenen müstehcenlik suçlarını oluşturduğu, sanık hakkında maddi unsurları farklı olan TCK'nın 226/3-2. cümlesi, TCK'nın 226/4 ve TCK'nın 226/5. maddelerinde düzenlenen üç ayrı müstehcenlik suçunu meydana getiren eylemleri nedeniyle belirtilen maddelerden ayrı ayrı mahkûmiyetine dair İlk Derece Mahkemesinin kararında hukuka aykırılık bulunmadığı gözetilmeden, TCK'nın 44. maddesi gereği sanığın sadece TCK'nın 226/5. maddesi kapsamındaki müstehcenlik suçundan cezalandırılması gerektiğine dair kabul ve uygulama hukuka aykırı ise de aleyhe temyiz bulunmamasından dolayı tespit edilen hukuka aykırılığa işaret edilmekle yetinilmiş ve eleştiri konusu yapılan bu husus temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni olarak kabul edilmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda eleştiri dışında hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanunun 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Diyarbakır 10. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.05.2026 tarihinde karar verildi.