Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2013/12326 E. 2013/15956 K.

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi Suç : Taksirle yaralama Hüküm : Sanık ... hakkında; 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 89/2-b-e, 62/1, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet Sanık ... hakkında beraat Taksirle yaralama suçundan sanık ...'ın mahkumiyetine, sanık ...'ın ise beraatine ilişkin hükümler, sanık ... ve katılan vekilleri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Hükme esas alınan bilirkişi raporuna göre meydana gelen olayda kusurları bulunan, Kroman Çelik Sanayi A.Ş. ve Omo Nakliyat İnş... Ltd. Şirketi sorumluları hakkında zamanaşımı süresi içerisinde dava açılması mümkün görülmüştür. 1- Sanık ...'ın beraatine ilişkin hükme yönelik katılan vekillerinin temyiz itirazlarının incelenmesinde; Olay tarihinde Omo Nakliyat İnş... Ltd. Şirketinde kamyon şoförlüğü yapan sanık ...'ın idaresinde bulunan kamyonu ile geri manevra yaparken müştekiye çarparak, müştekinin sanık ...'ın idaresinde bulunan kamyon ile sanık ...'ın park halindeki kamyonu arasında sıkışarak yaralanması şeklinde meydana gelen olayla ilgili olarak yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından, sanık ...'ın taksirinin bulunmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekillerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 2- Sanık ...'ın mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik, sanığın ve katılan vekillerinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; Sanık ... hakkında yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre katılan vekillerinin, eksik inceleme ile karar verildiğine, sanık ...'ın ise olayda kusurunun bulunmadığına ilişkin, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi; Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, sanığa verilen temel cezanın belirlenmesinde gösterilen diğer gerekçeler yasal ve yeterli olmakla, hüküm fıkrasından “sanığın güttüğü saik ve amaç” ibaresinin çıkartılmasına, hükümdeki usul ve kanuna uygun bulunan sair hususların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12/06/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.