Yargıtay 11. Hukuk Dairesi 2023/4859 E. 2024/6471 K.

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi SAYISI : 2021/585 Esas, 2023/570 Karar HÜKÜM : Başvurunun esastan reddi İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 1. ... ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi SAYISI : 2018/97 E., 2020/75 K. Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü: KARAR I. DAVA Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili şirketin “MODA ÇANTA”, “MODA ÇANTA KEMER”, “...MDÇ MODA” ibareli markaların sahibi olduğunu, bu markaların 18, 25 ve 35. sınıf mal ve hizmetlerde tescilli olduklarını, davalı şirketin “ALBA MODA” ibareli markanın 18, 25 ve 35. sınıf mal ve hizmetlerde tescili için başvurduğunu, başvuruya yaptıkları itirazın davalı TÜRKPATENT Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu'nun (YİDK) kararıyla nihai olarak reddedildiğini, oysa müvekkili markalarının tanınmış olduğu hususunun değerlendirilmediğini, müvekkili markaları ile ilgili mahkemelerce verilmiş tanınmış marka kararlarının bulunduğunu, “MODA” kelimesinin sektörde yaygın olarak kullanılan bir sözcük olup ayırt edici niteliğe haiz olmadığını, yine “ALBA” ibaresinin de bir çok Avrupa dilinde “beyaz” anlamına geldiğini ve yüksek bilinirliği olan bir ibare olduğunu, 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 5 inci maddesinin ikinci fıkrasında belirtilen istisnalar dışında “moda” ibaresinin tescilinin mümkün olmaması gerektiğini ileri sürerek davaya konu YİDK kararının iptaline ve başvuruya konu markanın hükümsüz kılınarak sicilden terkinine karar verilmesini talep etmiştir. II. CEVAP 1.Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir. 2. Davalı Şirket vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin markası ile davacı yan markası arasında bir benzerlik bulunmadığını, markaların görsel ve işitsel olarak birbirlerinden farklı olduklarını, müvekkiline ait markaların ayırt edici unsurunun “ALBA” ibaresi olduğunu, 18 ve 25. sınıf emtialar açısından “moda” ibaresinin sektörel bir kelime ve zayıf bir marka olduğunu, bunun davacı tarafça da kabul edildiğini, başvuru içerisinde tali nitelikte kullanıldığını, anılan ibarenin kimsenin tekeline bırakılamayacağını, davacının ek ayırt edici sözcüklerle kullanımının engellenmesinin davacı lehine haksız bir menfaat oluşturacağını, “ALBA” markasının ise ayırt ediciliği yüksek bir ibare olduğunu, anılan kelimenin 18 ve 25. sınıf mallar açısından ayırt edici niteliği haiz bulunduğunu, müvekkilinin kötü niyetli olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir. III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI İlk Derece Mahkemesince, dava konusu 2017/13329 sayılı marka ile davacı yanın önceki tarihli tescilli markalarının 18. sınıfta yer alan emtialar ve 35. sınıfın 05. alt grubunda yer alan 18. sınıf emtiaların satışına ilişkin hizmetler bakımından aynı, aynı tür ya da benzer emtiaları kapsamakta olduğu, ancak markalardaki ortak unsur olan “MODA” ibaresinin ticaret hayatında yaygın kullanımı bulunan, kavramsal niteliği itibariyle son derece zayıf ve herkesin ayırt edici birtakım ek unsurlarla birlikte kullanabileceği bir ibare oluşu ve dava konusu markadaki ek sözcük unsuru olan “ALBA” ibaresinin niteliği itibariyle markaya kattığı ayırt edicilik bir bütün olarak ele alındığında işaretler arasında benzerlik ve iltibas ihtimalinin meydana gelmediği, davaya konu YİDK kararının bu açıdan yerinde olduğu, davacı yan markalarının taraf markalarının ortak olduğu emtialarda yoğun kullanım sonucunda bilinir hale geldiğinin yargı kararları ile kabul edildiği ancak bu durumun dahi işaretler arasında benzerlik olmaması nedeniyle iltibas ihtimaline neden olmayacağı, 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin dördüncü ve beşinci fıkraları şartlarının oluşmadığı, taraf markaları arasında aynı Yasa hükmünün altıncı fıkrası anlamında da bir benzerliğin bulunmadığı, kötü niyetin ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince istinaf edilmiştir. IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar davacı vekilince temyiz edilmiştir. V. TEMYİZ İNCELEMESİ 1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Dava, marka başvurusuna yapılan itirazının reddine dair YİDK kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir. 2. İlgili Hukuk 1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 2. 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci, dördüncü, beşinci ve dokuzuncu fıkraları. 3. Değerlendirme Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir. VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 17.09.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.