Yargıtay · 11. Ceza Dairesi

Yargıtay 11. Ceza Dairesi 2023/5674 E. 2024/8876 K.

Mahkeme
Yargıtay
Daire
11. Ceza Dairesi
Esas No
2023/5674
Karar No
2024/8876
Karar Tarihi

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI :2022/680 E., 2023/649 K. SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme HÜKÜM : Düşme TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1.Ankara 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.04.2015 tarihli ve 2014/84 Esas, 2015/304 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında Vergi Usul Kanununa aykırılık suçlarından mahkumiyet kararı verilmiştir 2. Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 13.06.2022 tarihli ve 2018/7202 Esas, 2022/12253 Karar sayılı kararı ile hükümlerin bozulmasına karar verilmiştir. 3.Ankara 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.07.2023 tarihli ve 2022/680 Esas, 2023/649 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında açılan kamu davalarının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının e bendi ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca düşmesine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Katılan vekilinin temyiz sebebi, zamanaşımı süresinin dolmadığına ve eksik inceleme ile karar verildiğine ilişkindir. III. GEREKÇE Sanığa yüklenen sahte fatura düzenleme suçları için, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359 uncu maddesinin b fıkrası uyarınca belirlenecek cezasının türü ve üst haddine göre; 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü, zamanaşımı süresini kesen son sebep olan 16.04.2015 tarihli mahkumiyet kararından hüküm tarihine kadar bu sürenin gerçekleşmiş olduğu anlaşılmıştır. IV. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.07.2023 tarihli ve 2022/680 Esas, 2023/649 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan diğer hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.07.2024 tarihinde karar verildi.

Atıf: Yargıtay 11. Ceza Dairesi, E. 2023/5674, K. 2024/8876, T. 01.07.2024, www.arakarar.com/karar/yargitay-11-ceza-dairesi-2023-5674-e-2024-8876-k-8d98a6f2cd66