Yargıtay · 11. Ceza Dairesi

Yargıtay 11. Ceza Dairesi 2021/940 E. 2023/7327 K. – Sahte Fatura

Konu: Sahte Fatura Kullanma

Mahkeme
Yargıtay
Daire
11. Ceza Dairesi
Esas No
2021/940
Karar No
2023/7327
Karar Tarihi
Konu
Sahte Fatura Kullanma

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2015/89 E., 2015/376 K. SUÇ : Sahte fatura kullanma HÜKÜM : Beraat TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ İstanbul 44. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.12.2015 tarihli ve 2015/89 Esas, 2015/376 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Katılan vekilinin temyiz istemi; dosya kapsamına göre sanığın atılı suçu işlediği sabit olmasına rağmen verilen beraat hükmünün bozulması talebine ilişkindir. III. GEREKÇE Suça konu faturaların en son 2010 takvim yılı Ağustos ayı KDV beyannamesinde kullanılması nedeniyle suç tarihinin 25.09.2010 olduğu belirlenerek yapılan incelemede; Sanığın yargılama konusu 2010 takvim yılında sahte fatura kullanma eylemi için, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359 uncu maddesinin (b) bendi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü ve suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar bu sürenin gerçekleşmiş olduğu anlaşılmıştır. IV. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul 44. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.12.2015 tarihli ve 2015/89 Esas, 2015/376 Karar sayılı kararına yönelik katılan kurum vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen olağanüstü zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.10.2023 tarihinde karar verildi.

Atıf: Yargıtay 11. Ceza Dairesi, E. 2021/940, K. 2023/7327, T. 18.10.2023, www.arakarar.com/karar/yargitay-11-ceza-dairesi-2021-940-e-2023-7327-k-3d3ab85544d0