Yargıtay 10. Ceza Dairesi 2022/15823 E. 2026/11890 K.

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2020/28 E., 2020/2020 K. SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma HÜKÜM : Hükmün düzeltilerek istinaf başvurularının esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemlerinin esastan reddiyle hükmün onanması

Sanık hakkında kurulan hükmün, yapılan ön inceleme neticesinde temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKİ SÜREÇ A. Antalya 5. Ağır Ceza Mahkemesince, sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyetine karar verilmiştir. B. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, yukarıda belirtilen kararı ile sanık hakkında, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümdeki hukuka aykırılıklar düzeltilerek, istinaf başvurularının eleştirili esastan reddine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; 1. Sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair somut delil bulunmadığına, 2. Yakalama işleminin hukuka aykırı olduğuna, 3. Şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine, İlişkindir. III. GEREKÇE İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfı ile sübutuna ve delillerin değerlendirilmesine ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı, hükme esas alınan delillerin hukuka uygun şekilde elde edildiği anlaşılmakla sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş; hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, aşağıda belirtilenler dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir. 1. Sanığa verilen adli para cezasının 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesi uyarınca taksitlendirilmesine ve taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsiline karar verilmesi gerekirken taksitlerden birinin süresi ödenmemesi halinde tamamının bir seferde tahsil edileceğinin ihtarına karar verilerek 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesine aykırı davranıldığı, 2. Sanığın tekerrüre esas alınan ilamı yönünden, 5275 sayılı Kanun'un 108/3. maddesinde "ikinci defa tekerrür hükümlerinin uygulanması durumunda, hükümlü koşullu salıverilmez" düzenlemesine yer verilmiştir. Buna göre, sanık hakkında birinci tekerrür şartlarının oluşması nedeniyle tekerrür hükümleri uygulandıktan ve tekerrür uygulanan mahkûmiyet kesinleştikten sonra, yeniden tekerrür hükümlerinin uygulanmasını gerektiren bir suçun işlenmesi halinde ikinci kez tekerrür hükümleri uygulanacak ve hükümlü artık koşullu salıvermeden yararlanamayacaktır. Ancak, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 305. maddesinde yer alan "...Bu Kanun ile sair kanunlarda kesin olduğu yazılı bulunan hükümler, temyiz olunamaz. Bu suretle verilen hükümler tekerrüre esas olmaz..." şeklindeki düzenleme ile tekerrüre ilişkin açıklamanın mevcut olduğu, tekerrüre ilişkin olarak anılan kanun maddesinin Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçtiği tarih olan 20.07.2016 tarihine kadar yürürlükte kaldığı, somut olayda sanık hakkında birinci kez mükerrirliğe karar verilen Antalya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/692 Esas, 2018/523 Karar sayılı ilamında, tekerrüre esas alınan ilamın, Antalya 24. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/1994 E. (Antalya(Kapatılan) 6. Sulh Ceza Mahkemesinin 2014/71 E. 2014/144K.) sayılı ilamı ile verilen hükmün 3.000,00 TL adli para cezası olduğu, 21.02.2014 tarihinde kesinleştiği ve sanığın bu ilamda yer alan suça ilişkin verilen adli para cezasının kanun yolu bakımından kesin olarak verildiği dolayısıyla doğrudan verilen adli para cezasının tekerrüre esas olamayacağının anlaşılması karşısında, sanığın adli sicil kaydında bulunan Antalya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/692 Esas, 2018/523 Karar sayılı ilamının birinci kez tekerrüre esas alınması gerekirken, ikinci kez tekerrüre esas alınmasının hukuka aykırı olduğu değerlendirilmiş; bu her iki hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

IV. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği, BOZULMASINA, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 303. maddesi gereği İlk Derece Mahkemesi hükmünün, 1. Hüküm fıkrasının sanığa verilen adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin kısmından "tamamının bir seferde tahsil edileceğinin ihtarına" ibaresinin çıkartılmasına ve yerine "geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına" ibaresinin eklenilmesi, 2. Sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına ilişkin kısmından "sanık hakkında verilen cezanın TCK 58/6 maddesi gereğince 2. KEZ mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra başlamak üzere denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına, Sanığın 5275 sayılı yasanın 108/3 maddesi gereğince Şartla Tahliye Hükümlerinden yararlandırılmamasına" ibaresinin çıkartılması ve yerine "sanık hakkında verilen cezanın 5237 sayılı TCK'nın 58/6-7 maddeleri uyarınca 1. Kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra başlamak üzere denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına" ibaresinin eklenilmesi,

Suretiyle, İlk Derece Mahkemesi hükmündeki hukuka aykırılıkların DÜZELTİLEREK, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Antalya 5. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,21.09.2026 tarihinde karar verildi.